Op amper negen kilometer van Perpignan ligt het Franse Canet-en-Roussillon. Een badplaats grenzend aan de Spaanse Costa Brava met 320 dagen zon per jaar, 9 km aan brede zandstranden en de Pyreneeën als achtergrond. Een mooier alternatief voor de Côte d’Azur of de Provence vind je niet. Extra pluspunt: de gastronomie is pure mediterraanse rock ‘n roll! Uit de zee komen verse vis en zeevruchten terwijl het binnenland voor vlees, fruit en groenten van hoge kwaliteit zorgt. Traditionele smaken smelten samen met moderne technieken, wat resulteert in gerechten die de smaakpapillen verwennen. Smullen dus!

Doordat onze vlucht drie uur vertraging heeft, missen we de eerste avond de veelbelovende catamarantocht op zee, bij zonsondergang. Dat vinden we natuurlijk niet leuk, maar een hotel met een mooie kamer en een balkon met zicht op zee, én aansluitend een hemels diner: het maakt veel goed. We logeren in Best Western Plus Hotel Canet-Plage en eten in Pub del Mar vlak naast het strand, een prachtige zaak met een bohemien interieur en gerechten om je vingers van af te likken. En dat doe ik letterlijk, want heerlijke gamba’s met mes en vork eten is niet aan mij besteed, of er belandt misschien een stuk in het bord van iemand anders. 

L’ÉTANG DE CANET-SAINT NAZAIRE

Even buiten de badplaats vind je L’étang de Canet – Saint Nazaire, een lagune die door een lange schoorwal is afgesloten van de Middellandse Zee.  Het voormalige vissersdorpje is nu een educatief centrum over het leven van de vissers vroeger, flora en fauna. Vandaag zijn de vissers enkel nog in de zomermaanden actief om paling te vissen. De lagune van 500 hectare kent een zeldzaam ecosysteem en er leven 280 tot 300 soorten vogels waaronder de prachtige roze flamingo’s. We kunnen ze spotten met verrekijkers, maar voor een foto zitten ze helaas te ver weg.

OMGEVING HAVEN

We zetten onze tocht verder naar de haven van Canet waar je een gezellige lokale markt vindt, een reuzenrad en Oniria, een gebouw van bijna 3.500 m2 met in totaal ruim 1.200.000 liter water in 83 bassins en 660 verschillende soorten vissen, krabben, plankton, kokerwormen en ander vreemd gespuis… Ideaal om kinderen en kleinkinderen een educatief moment te bezorgen, zeker als het regent, wat het hier zelden doet. Maar het is deze zomer bespookt, want overal waar ik kom begint het te regenen. Hier in Canet-en-Roussillon hebben ze in geen maanden een druppel water gezien en nu ik er ben, valt het plots met bakken uit de lucht.

Verder in de haven krijgen we van een passionele liefhebber uitleg over mediterrane en Catalaanse boten en de verschillen tussen beide. Een nogal technische uitleg – in het Frans dan nog – die mijn gedachten doet afdwalen. Ik wil vooral het water op! Waar een wil is, is een weg… en even later mogen wij mee met Fonfon, een echt zeebonk die zo kapitein Jack Sparrow zou kunnen vervangen in Pirates of the Caribbean.

WIJN… EN NOG EENS WIJN

’s Avonds brengen we nog een bezoek aan domein Le Château l’Esparrou waar al 800 jaar wijnstokken worden verbouwd. Het huis Bonfils is al sinds 1870 in familiehanden en heeft verschillende domeinen in de regio, waaronder dus Château l’Esparrou. Languedoc-Roussillon is nu eenmaal dé grootste wijnregio van Frankrijk met in totaal 34 verschillende appéllations. Door de ligging vlakbij de kust en de bergen krijgen de wijngaarden hier de nodige verkoeling en zon.
Het ontvangst is hier ronduit hartelijk en we proeven rode, witte en roséwijnen. Maar ook de hippe Vin Orange kun je hier kopen. Vin Orange is – misschien anders dan je zou vermoeden – een traditie uit Georgië die al 3000 bestaat, maar hier dus werd overgenomen.

De avond sluiten we opnieuw af in een restaurant met een groot overdekt terras in bohemien stijl ‘Bistrot le Toit Bleu’ met lekker eten en … goede wijnen. Welkom aan die extra kilo!

Aan goeie restaurants dus geen gebrek in deze stad, zowel de lokale keuken als de echte Catalaanse gerechten passeren de revue. Maar ook op de lokale markt kun je heerlijk verse producten vinden en er wordt zelfs vroeg in de ochtend vers gekookt op de markt, aan te kopen en mee te nemen per kilo! Een leuk restaurantje vlakbij de markt is Le Bouchon Catalan.

Ook de volgende dag smullen we dat het geen naam heeft. ’s Middags is beachbar La Cala aan de beurt, een aanrader! Beach ‘bar’ is misschien niet de juiste naam, want je kunt hier heerlijk tafelen in de nabijheid van de zee. Het decor is smaakvol en origineel met gezellige elementen zoals een antieke piano of de lijst van een oude deur.

L’ARBORETUM DU MAS ROUSSILLON

Rust kun je opzoeken in het arboretum van Mas Roussillon, een domein van 13 hectare aan bomen en planten. Te spotten: een wijngaard met alle druivensoorten uit Languedoc-Roussillon, een olijfboomgaard, reuzenwaterlelies, cactussen en opmerkelijke bomen.

HET OUDE CANET

Enkele kilometers landinwaarts ligt het oude Canet, een gezellig Frans dorpje met een historisch patrimonium en veel Catalaanse invloeden. Hier wandel je door charmante straatjes geflankeerd door oude huizen gebouwd met ‘cayrou’, een rode lokale steen. Je kunt hier ook de gotische Saint-Jacques-kerk, een oude watermolen en de ruïne van het burggravenkasteel uit de 11^de eeuw bezoeken met een gids.

En ’s avonds volgt dan de grootste verrassing: het typisch Catalaanse restaurant la Vigatane in het oude dorp Canet. Het restaurant is een schouwspel op zich, met grappige schilderijen, een oud Catalaans speelgoedtreintje dat rondrijdt, beeldjes, affiches, enz. Ik neem wat ze mij aanraden, iets lokaals: Caldosou de paella, een paëlla met pasta in de plaats van met rijst. Natuurlijk voorafgegaan door aperohapjes zoals Pata Negra en brood gedipt in aioli, de boter van de streek. Délicieux. Reserveren is hier noodzakelijk!

TOT SLOT

Het weer zat niet mee tijdens dit korte bezoek aan Canet-en Roussillon, waar de zon nochtans 320 dagen per jaar schijnt. Toch wil ik afsluiten met het volgende: als je van zon, zee en strand houdt in combinatie met mooie natuur en bergen, én gastronomisch wilt verwend worden, dan kan ik een reis hiernaartoe warm aanbevelen!

PRAKTISCH

Lekker eten en wijn proeven

• Pub del Mar (mediterraanse keuken): www.pubdelmar.fr/
• Le Bouchon Catalan (Franse keuken): https://le-bouchon-catalan.eatbu.com/
• Bistrot le Toit Bleu (traditionele keuken): https://www.facebook.com/Restaurant.Canet
• Beachbar La Cala: https://lacalabeach.fr/
• La Vigatane (Catalaanse specialiteiten): https://vigatane.fr/
• Wijndomein Le Château l’Esparrou: bonfilswines.com

Verblijf

• Hotel Best Western Plus: www.hotel-canet-plage

Zien en doen

• Toerisme Canet: http://www.canet-tourisme.com
  • L’étang de Canet-Saint NazaireAquarium Oniria: https://www.oniria.fr/
  • Arboretum: https://www.arboretum-canetenroussillon.fr/
  • Het oude Canet

Meer Franse bestemmingen? Wat denk je van Normandië, Bourgogne of de Averyron?

Het bericht Smullen in Canet-en-Roussillon verscheen eerst op De reis van je leven.

Vertrek met de ‘Rotterdam’ in Rotterdam

We vertrekken – door de aanhoudende droogte – niet in Amsterdam zoals eerst voorzien. “Het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat heeft de dienstregeling voor de sluizen van Ijmuiden beperkt voor doorvaart van en naar de haven van Amsterdam.” Alternatieve haven: Rotterdam. Yeah, we houden van Rotterdam en treinen naar daar! We varen met de nieuwe aanwinst van Holland America Line, de ‘Rotterdam’, een prachtig en elegant schip en nagenoeg een kloon van de Nieuw Statendam (waarover je hier alles kunt lezen) waarmee ik al eerder reisde. Onze trip begint met zon en een lekker drankje op het achterdek terwijl mensen ons uitwuiven en we Rotterdam zien voorbijglijden. Mooi!

De rest van de dag zijn we op zee, een uitgelezen kans om het schip te verkennen en een plonsje te maken in het zwembad. En uiteraard: heerlijk te dineren in het Aziatische restaurant Tamarind, onze keuze om het begin van de reis te vieren! Daarna nog wat muziek en dans meepikken in de B.B. King’s Blues Club, gekend voor zijn topmuzikanten. Om dan uitgeteld in slaap te vallen terwijl het schip verder vaart naar het Sognefjord, het langste fjord van Noorwegen.

Noorse fjorden

Ik wil ’s nachts het schip zien aanmeren in Flåm; gelukkig word ik wakker als het schip manoeuvreert zodat ik op ons terrasje een glimp opvang van de donkere, mysterieuze fjorden. Ik waan me al meteen midden in een moordonderzoek… spannend! ’s Ochtends zien we dan eindelijk de adembenemende natuur. Na een heerlijk ontbijt zijn we er klaar voor, we gaan aan wal in Noorwegen.

Onze eerste activiteit is de Flåmsbana. De spoorweg is een van de steilste trajecten ter wereld en geeft je meteen een indruk van het prachtige landschap. Toch valt de uitstap wat tegen, de trein zit tjokvol en door de vele tunnels en rotsen zien we niet zoveel. Het is ook bewolkt en mistig. De stopplaats bij de waterval Kjosfossen is op zich de moeite, maar de massa toeristen die hier uitstapt om een foto te maken is er te veel aan (wij inclusief uiteraard). En de danseres die hier ‘Huldra’ speelt bij wijze van vakantiejob neem je er dan maar bij. Nb. in sommige verhalen lokt Huldra mannen het bos in om seksuele gemeenschap te hebben. De mannen die haar bevredigen worden beloond, de mannen die dit niet doen worden gedood. In de folklore van Noorwegen lokt de Huldra de mannen naar de onderwereld. Afstand houden dus!

In Vatnahalsen stappen we uit om de typische wafels met zure room en jam te eten (ze waren niet lekker) en zien we wat we eigenlijk beter hadden gedaan, namelijk ziplinen. Voor onze neus: de langste zipline van Scandinavië, 1381 lang, topsnelheid te halen: ca 100km/u. Dedju, verkeerde keuze! Maar niet getreurd, de reis met het schip door de fjorden maakt veel goed. Waar je ook naar buiten kijkt, het is altijd mooi. Mensen zijn er bijna nergens te bespeuren, en heel vreemd… ook de dieren lijken zich te verstoppen in de donkergroene fjorden.

Een andere aanlegplaats is Eidfjord, waar we kiezen voor een wandeling langs de Eio tot aan het Eidfjordvatnet, een groot meer met een strandje. Het is dag 3 en zo’n 20 graden, heerlijk om hier wat te genieten van de mooie natuur in alle stilte.

De kust in het zuiden

Evengoed maken we kennis met het zuiden van Noorwegen, een heel andere ervaring. In Lillesand en Kristiansand ontdekken we hoe de Noren hun vakantie spenderen; nog nooit hebben we zoveel bootjes en jachten gezien die kriskras door elkaar hun weg zoeken naar zomerhuisjes op een eilandje of de stad in, om daar een terrasje te doen. Duizenden eilandjes liggen er in de archipel, en het mag gezegd, het is hier prachtig. 25 graden, niet te warm en niet te koud, heerlijk. Hier, in Lillesand, willen we wel eens op vakantie komen. Het is zo’n schattig plekje aan zee met witte huisjes en knusse straatjes en je krijgt er een instant vakantiegevoel.

Na het bezoek aan Lillesand gaan we met de bus naar Kristiansand, zo’n half uurtje rijden. De enthousiaste gids vertelt ons uitgebreid en trots over zijn land én stad. Conclusie: de Noren hebben het goed. Noorwegen is dan ook één van de meest welvarende landen ter wereld. Volgens onze gids heeft zo’n 70% van alle Noren een huis, een vakantiehuisje en een boot (of jacht). Als we in Kristiansand een boottocht maken, kunnen we het met eigen ogen zien. Kristiansand is overigens één van de plaatsen in Noorwegen met het meeste aantal uren zonlicht per jaar. De levendige haven Fiskebrygga met zijn prachtige kanalen is een geliefkoosde plek voor veel locals. Ze komen en gaan met hun bootjes.

Hoofdstad Oslo

Onze laatste stop is Oslo, de hoofdstad van Noorwegen, omringd door het Oslofjord en gehuld in eclectische architectuur en modern Scandinavisch design. Een kosmopolitisch sfeertje heerst hier en de stad leeft. En ook hier: terrasjes, bootjes, schepen. Wat je in Oslo moet bezoeken? Dat is voor iedereen anders, maar enkele tips zijn het Koninklijk Paleis, het Munch Museum, het nieuwe operagebouw en het Gustav Vigeland-beeldenpark.

Voor- en nadelen van deze cruise

Ga je voor de eerste keer naar Noorwegen, dan is deze cruise ideaal als kennismaking. Je ontdekt waar je het leuk of minder leuk vindt. Doordat je traag reist, geniet je veel van de landschappen. Je meert elke keer ergens anders aan en dus is er veel afwisseling. Op het schip word je werkelijk in de watten gelegd en stressen hoort er niet bij. Eten en drinken doe je vooral aan boord, je hoeft dus niet bang te zijn voor de hoge prijzen in Noorwegen.
Het nadeel is dat je soms te weinig tijd hebt om een plek of stad volledig te beleven. In een stad als Oslo is een dag niet voldoende. Ook mis je het avond- of nachtleven, want dan ben je alweer onderweg met het schip.

Wil je meer weten over cruisen (voor beginners) met Holland America Line, dan verwijs ik je door naar het artikel ‘To cruise or not to cruise’. Zelf ben ik grote fan van de rederij. Tijdens deze cruise gingen we ook naar een presentatie gegeven door de Nederlandse kapitein. Het publiek kon vragen stellen en we kwamen de gekste dingen te weten. Echt leuk!
Als je tijdig boekt, bijvoorbeeld in januari, dan zijn er meestal interessante promoties. Zo hadden wij op deze cruise gratis wifi, gratis drank, een boordtegoed voor diners in specialiteitenrestaurants en een tegoed voor excursies.

praktisch

Rederij

• Holland America Line: www.hollandamerica.com

Nuttige websites

• Visit Norway: www.visitnorway.nl
• Flåmsbana: www.norwaytrains.com
• Flåm zipline: flaamzipline.no
• Visit Oslo: visitoslo.com

Meer lezen over cruisen? Lees dan mijn artikel To cruise or not to cruise?.

Het bericht Op cruise naar Noorwegen verscheen eerst op De reis van je leven.

IJSSELSTEIN, LEVENDIG EN ROMANTISCH

Na vier uur rijden – door de vele files vanaf Antwerpen – komen we in de late namiddag aan in het historische stadje IJsselstein. Voor de ene een ‘stadje’, voor de andere een echte ‘stad’, de waarheid is iets tussenin. Maar dat het hier levendig en gezellig is, valt meteen op. We lopen wat rond en ontdekken pleintjes, soms verscholen achterin en dan plots… allemaal terrasjes. Leuk! Onze eerste stopplaats is op het terras van Heeren van de Wijn, wijnwinkel en wijnbar. De sfeer zit hier goed, want iedereen begint aan het weekend. Het is ook koopavond en de winkels zijn lekker lang open – leuke winkels trouwens. Ik scoor hier nog twee handtassen met korting en kijk, mijn avond is goed. Maar het beste moet nog komen. We dineren bij Brasserie de Kloostertuin en het driegangenmenu is heerlijk. Een plekje om zeker te onthouden voor al wie IJsselstein bezoekt.

Later op de avond wandelen we nog wat rond, romantisch met de oranjerode zon, de grachtjes en bootjes. Het is juni en de dagen zijn op hun langst, dat maakt het vakantiegevoel af.

BIKETOUR MET GIDS

De volgende ochtend staat er een fietstocht op het programma, met gids Manon van Biketoursijsseltein. De fietsen bollen in ieder geval goed, dat hadden we niet anders verwacht in Nederland, fietsland. Manon rijdt ruim twee uur met ons rond langs de highlights en stopt voor leuke wetenswaardigheden. Onderweg drinken we een koffie in de binnenstad, in De winkel van tante cake. Dat deze dame kan bakken, is overduidelijk. Zoek je een leuk cadeautje voor in de keuken, dan vind je het hier. Alle mogelijke soorten bloem, meel, graan en bakproducten kun je dan weer kopen in de korenmolen De Windotter.

Onze gids vertelt ook over de geschiedenis van IJsselstein dat ontstond als nederzetting in de buurt van kasteel IJsselstein en in 1279 voor het eerst werd genoemd toen het in het bezit kwam van Gijsbrecht van Amstel. Vandaag is het een vestingstad boordevol monumenten, eigentijdse kunst en moderne architectuur. IJsselstein heeft nog een baron en dat is wellicht een verrassing: het is namelijk Koning Willem-Alexander. Door de ligging aan de rivieren de Lek en de Hollandse IJssel in het midden van het land en op de kruising van wegen, is adellijk Nederland altijd nauw betrokken geweest bij IJsselstein. En dan is er ook nog het verhaal van het beeldje van Onze Lieve Vrouwe van Eiteren, maar dat moet je zelf maar eens ter plekke ontdekken.

VRIJSTAD VIANEN

In Vianen lunchen we bij Mamma Mia, heerlijk aan het water in de Voorstraat. Vervolgens ontmoeten we gids Froukje bij de VVV. Ook zij gidst ons gedurende twee uur rond en vertelt honderduit over het ontstaan van de stad en de soms woelige geschiedenis, van de 14^de eeuw, de ‘Grote Geus’ Hendrik van Brederode, de beeldenstorm waaraan Vianen net ontsnapte, de inname door de Spanjaarden, tot de laatste stadsboerderij in het begin van de jaren 1980 waar je tot dan de koeien kon horen loeien. Met ruim 190 rijksmonumenten is Vianen een historische vestingstad en dat is overal te zien. In de binnenstad zijn nog delen van de middeleeuwse verdedigingswerken te bewonderen zoals de stadsgracht en -muren en de Lekpoort. De sfeer in het Vianen van vandaag is gemoedelijk, met veel groen in en rond het stadje.

AAN DE RIVIER DE LEK

Ons volgende adres is de B&B waar we overnachten. De ‘o’s’ blijven niet uit. B&B Plexat in Lexmond ligt heerlijk in het groen, heeft achteraan uitzicht op de Lek en de voorbijvarende schepen. B&B is eigenlijk niet de correcte bewoording, want we hebben een luxueuze chalet met terras en tuin voor onszelf. Na het avondeten in het nabij gelegen dorpje Meerkerk kijken we vanuit de B&B onze ogen uit naar de zon die ondergaat. Het is intussen 23u en nog altijd licht. De bedstee met zicht op het water laat ons in slaap vallen zonder schaapjes te tellen. Nu ja, die schaapjes staan gewoon in de wei naast onze chalet, we hebben ze al bij aankomst kunnen tellen…

De volgende ochtend verrast de gastvrouw ons met een uitgebreid ontbijt, olala. Dit weekend verrijkt ons zeker en vast met een kilo of twee. We zouden hier nog heerlijk kunnen fietsen over de dijk of gaan wandelen in het prachtige natuurgebied Zouweboezem om toch weer wat gewicht te verliezen, maar de tuin met het prachtige uitzicht willen we nog niet achter ons laten en daarom ‘hangen’ we hier gewoon nog wat na te genieten in een ligstoel. Maar als tip voor de lezers: ga hier zeker naartoe en neem je fiets en wandelschoenen mee! Of huur een goede Nederlandse fiets.

LEERDAM, DE GLASSTAD

Leerdam, dat is bekend van de kaas, toch? Leerdammer uit Leerdam. Klopt, maar de stad Leerdam is ook de glasstad van Nederland. Met de komst van de glasfabriek in de 18^de eeuw ontstond er een grote glasindustrie en dat zie je overal in de stad aan de vele galerieën, glaswinkels en het glasmuseum. Wij bezochten de Glasblazerij en kregen een demonstratie glasblazen na een heerlijke lunch bij De Houtloods aan de Linge. Als je genoeg tijd hebt, moet je hier zeker ook een sloepje huren of meevaren met een rondvaart. Leerdam is een gezellig plekje maar wij moeten helaas huiswaarts na een fantastisch weekend.

PRAKTISCH

Logies en lekkers

• Brasserie de Kloostertuin in IJsselstein: https://brasseriekloostertuin.nl/
• Wijnwinkel en wijnbar Heeren van de Wijn: https://www.heerenvandewijn.nl/onze-wijnwinkels/wijnwinkel-ijsselstein/
• Budgetvriendelijk Hotel Epping in IJsselstein: https://hotelepping.nl/
• Italiaans Restaurant Mamma Mia in Vianen: https://www.mammamiavianen.nl/
• Heerlijke B&B Plexat in Lexmond: https://www.bbplexat.nl/
• Eeterij Het kleine Brughuis in Meerkerk: https://www.facebook.com/eeterijhetkleinebrughuis/
• De Houtloods in Leerdam: https://dehoutloods-leerdam.nl/

Activiteiten

• Fietstocht met gids bij Bike Tours in IJsselstein : https://btij.nl/
• VVV en winkelcafé Flinn in Vianen: https://www.bezoeklekenlinge.nl/nl/plan-je-bezoek/vvv
• Demonstratie glasblazen in Leerdam en het glasmuseum: https://www.nationaalglasmuseum.nl/

Meer informatie

• Drie dagen in deze heerlijke streek is eigenlijk te weinig. Op de website van Visit Utrecht Region kun je meer lezen over de bezienswaardigheden en hotspots van het groene hart van Nederland: https://www.visitutrechtregion.com/nl

Tip

Voor fietsliefhebbers is een tocht van B&B naar B&B hier een echte aanrader, dwars door het polderlandschap en langs natuurgebieden en rivieren. Tussen de rivieren de Lek en de Linge in de regio Utrecht is het goed vertoeven, zeker als je houdt van water en varen!

Zoek je nog bestemmingen dichtbij met veel groen en water? Lees dan mijn blogartikel Verrassend Henegouwen en ontdek ‘les Lacs de l’Eau d’Heure’.

Het bericht Tussen de rivieren Lek en Linge in de regio Utrecht verscheen eerst op De reis van je leven.

Hondarribia, groen en heuvelachtig

Verrassend groen en heuvelachtig, en toch aan zee. Het is altijd een mooie combinatie. Dat het groen is, heeft uiteraard met het klimaat te maken. Het regent dus af en toe in Baskenland, en dat is tijdens mijn eerste avond het geval. Mijn gids, Diego, wil me zijn prachtige stadje laten zien maar omdat het zo hard regent, stelt hij voor om eerst de smaakpapillen te testen. We gaan naar een gezellig restaurantje ‘Rafael’ in de visserswijk, waar we een speciale omelet (tortilla) proeven. Het is een van de vele ‘pinxtos’. ‘Dat zijn de betere tapas,’ legt Diego uit, ‘en je betaalt er ook meer voor.’ Deze Baskische tapas zijn vaak gastronomische minigerechtjes. Jaarlijks zijn er verschillende pinxtos-wedstrijden in de stad. Hondarribia blijkt ook geliefd om die goede keuken en de badplaats heeft dan ook heel wat restaurantjes met een uitstekende kwaliteit, zelfs met Michelinster. Diego neemt me vervolgens mee naar ‘Bar Grand Soleil’, een restaurant dat al heel wat pinxtos-prijzen heeft gewonnen. Mijn gerookte kabeljauw op toast smaakt heerlijk na de reis van België naar Baskenland.

De Calle San Pedro in de vissersbuurt La Marina, is – als de zon schijnt – een levendige straat vol met terrasjes, vertelt Diego. Typisch zijn de oude, gekleurde vissershuizen met houten balkons. Ook de Fransen steken graag de rivier de Bidasoa over om hier lekker te komen eten en flaneren, vandaar dat ik hier en daar Frans hoor praten.  

Eens de regen wat minder is, maken we een wandeling door het middeleeuws centrum van Hondarribia. Pittoreske straatjes, oude stadsmuren, slotgrachten en poorten, het is er allemaal. Op het hoogste gedeelte, ligt het Plaza de Armas met het prachtige Parador Hotel, het voormalige kasteel van Karel V. De stad hoort door haar historische karakter dan ook tot het officiële Netwerk van Middeleeuwse Steden.

Een prachtige baai komt tevoorschijn als we verder wandelen. Het is hier dat de rivier de Bidasoa uitmondt in de zee. Aan de overkant ligt het Franse Hendaye in Frans Baskenland. Het miezert en het wordt stilaan al donker, maar ik kan me voorstellen hoe het hier is als de zon schijnt. Om de prachtige promenade de Paseo Butrón te bewandelen en het strand te verkennen, zal ik een andere keer moeten terugkomen.

Luxe in hotel nafarrola

De volgende dag staat er een eerste zeiltocht op het programma: van Hondarribia naar Bermeo. De organisatie Sail the Way biedt ieder jaar de route naar Compostella aan via het water: 15 dagen zeilen en de laatste dag te voet. Door het slechte weer valt er letterlijk heel wat in het water, maar gelukkig niet wijzelf. We lijken gedurende lange tijd ver op zee te zitten, want nergens is er land te bespeuren. Het regent, hagelt, we doorstaan een kleine storm en onweer. Avontuurlijk, dat wel! Maar met een kapitein die goud haalde op de Olympische Spelen in 2012, ben ik er gerust in. Minder leuk is het als je zeeziek wordt. Het overkwam me nog nooit eerder, maar na enkele uren op deze woelige oceaan hang ook ik over de reling. Over het zeilen later meer… Na 9 uur varen zijn we pompaf en ik ben maar al te blij dat ik naar mijn hotel kan. En dat hotel is in één woord: wauw!

Hotel Nafarrola is nog maar enkele weken open. Om er te geraken moet je vanuit Bermeo een stevige klim maken met de auto. Wat je dan krijgt, is pure rust, met uitzicht op de zee en de uitlopers van de berg, omgeven door weilanden en pure natuur én in het hart van het biosfeerreservaat Urdaibai … Het interieur is een combinatie van een rustieke en minimalistische stijl en de sfeer is ingetogen. Het is het soort hotel waar je zonder moeite zalig slaapt en geniet van de stilte. Na een lekker bubbelbad en een laat glaasje cava laat ik me gaan in dromenland.

Ik verblijf 2 nachten in dit prachtige hotel. Op de kaart staan kleine, gezonde gerechtjes, de meeste met vis of vegetarisch. Ik eet hier heerlijke ansjovis met ananas. Niet voor grote eters, wel voor fijnproevers.

Bermeo, vis en nog eens vis

Na een heerlijk ontbijt samen met mijn gidsen Sara en Nerea vertrekken we richting Bermeo, en kijk … daar is de zon! Bermeo is een kleurrijk havenstadje met een bijzondere geschiedenis. Al vroeg in de ochtend zijn er roeiers aan het trainen, het is dan ook de populairste sport van het stadje. We bezoeken eerst de vismijn en krijgen hier uitleg van enkele vrouwen die werken in de visserscoöperatie. We kijken toe hoe ze de visnetten nog altijd met de hand repareren en ontdekken heel wat over de visvangst van vroeger en nu. Ten slotte zien we ook hoe de vis verhandeld wordt. De beste vis komt overigens uit Bermeo: makreel, tonijn en ansjovis, je moet het hier geproefd hebben. En werkelijk, ik eet hier tonijn die smelt op je tong, zacht en erg smaakvol.

Het verhaal gaat verder ook over de vrouwen van Bermeo. Hun karakter is gevormd door de harde tijden van de visvangst. De mannen waren telkens opnieuw voor een aantal weken van huis en de vrouwen moesten hun plan trekken. Ze leerden onderhandelen in een mannenwereld, werkten in de visvangst, deden het huishouden en beheerden het geld. Met vrouwen uit Bermeo moet je dus niet sollen, de zee heeft hen gehard doorheen de jaren.

De haven en de oude stad van Bermeo zijn de moeite waard om te bezoeken. De middeleeuwse stad bestaat uit smalle straatjes en gebouwen die vanuit de haven steil omhoog klimmen. De kleuren van de gevels worden versterkt door de waslijnen met kleding die hangt te drogen in de wind. Aan de oude haven staat de historische Ercilla-toren, uitgeroepen tot Nationaal Monument, nu het Vissersmuseum. Dit is een van de weinige musea ter wereld dat exclusief is gewijd aan het tonen van het leven, het werk en de gebruiken van vissers aan de Baskische kust en vissershavens, de boten en de technieken die ze in de loop van de tijd hebben gebruikt voor visserij en navigatie.

Het standbeeld Ya vienen, ‘Ze komen eraan’ staat voor het wachten op al wie op zee zit en van wie je hoopt dat ze veilig terugkeren. De wachtenden zijn vrouwen, kinderen en ouderen.

Wijn proeven in Bodega Berroja

We rijden door een prachtig landschap van groene heuvels naar Bodega Berroja, een familiewijnmakerij in het hart van het Urdaibai biossfeerreservaat, in Muxika. Eigenaar José Ángel Carrero neemt ons mee naar het hoogste punt van zijn domein en vertelt trots over de omgeving, de geschiedenis en de wijn. Van hieraf zie je de hele omgeving van het Urdaibai biosfeerreservaat; het is in een woord prachtig! We zien de toppen van vier van de vijf Bocinerosbergen van Biskaje die in de middeleeuwen waarschuwden voor de volgende Algemene Vergaderingen die werden gehouden onder de Boom van Guernica. De stad Guernica zien we ook liggen vanaf Berroja, evenals de monding van de Mundakako Itsasadarra.

Tijd om de wijn van dit Txakoli-wijngebied te proeven: de Bizkaiko Txakoli. Baskenland is een van de kleinste wijnregio’s van Spanje. Dit domein is beplant met de inheemse variëteit Hondarrabi Zuri en de Hondarrabi Beltza, Riesling en Syrah. De productie is laag en de export slechts zo’n 5 % vooral naar de USA. De wijn heeft een eigen persoonlijkheid en is uniek door de ligging, het klimaat met veel regen, de onregelmatige orografie met zachte en steile hellingen en de oorsprong van het land. Massaproductie staat niet in het woordenboek van José. Hij gaat voor kwaliteit en duurzaamheid. Hoewel de Txakoli-wijnen jong worden gedronken en meestal bij vis, heeft José wijn die enkele jaren oud is en zeer lekker en die perfect past bij de meest traditionele gerechten van de lokale gastronomie. Droog van smaak, licht aromatisch en met een finale bitterheid. Om verder te vertellen!

Guernica

Guernica (Baskisch: Gernika) is een kleine stad in het Baskenland, bekend van Picasso’s beroemdste schilderij ‘La Guernica’, waarvan hier een replica te zien is. Hij maakte de Guernica ter nagedachtenis van het Duitse bombardement door de Luftwaffe op Guernica in 1937. Guernica huisvestte de Baskische regering en dictator Franco kreeg het Spaanse Baskenland moeilijk onder controle. Daarom besloot hij met de hulp van bondgenoot Hitler het Baskisch parlement te bombarderen. Bijna de hele stad werd verwoest en er vielen veel doden, maar de ‘Casa de Juntas’, het parlementsgebouw van het Baskenland, was nauwelijks beschadigd. Helaas was het gebouw nu door de covidpandemie nog niet open om te bezoeken, het zou nochtans de moeite waard zijn.

Voor het gebouw staat voor de Basken een belangrijk symbool: de eikenboom uit 1700, de Boom van Guernica. Volgens de traditie zwoeren de heren van Biskaje (later de koningen van Spanje) trouw onder de Eerste Eik van Guernica en ze beloofden de vrijheden te bewaren. Ook de premier van Baskenland, zweert na zijn verkiezing trouw aan Euskadi onder de boom. De derde eik van Guernica overleefde het bekende bombardement, maar ging teloor aan een ziekte. Volgens de traditie werd dus een nieuwe eik geplant, de vierde eik. We wandelen ook even het Parque de los Pueblos de Europa door, met twee bekende sculpturen: ‘Gure aitaren etxea’ (Our Father’s House) van Donostiarra-kunstenaar Eduardo Chillida en ‘Large Figure in a Shelter’ van de Engelse kunstenaar Henry Moore.

Vervolgens nemen mijn 2 gidsen me mee naar het Euskal Herria Museoa (Museum of the Basque Country) dat gaat over de geschiedenis, politiek, cultuur en gewoonten van de Basken. Zoals op de meeste plekken in Baskenland is er geen spoor van een woordje Engels. In musea wordt de uitleg steevast gepresenteerd in Spaans en Baskisch, that’s it. Je kunt hier wel met oortjes rondlopen met Engelse audio, maar daarvoor is er wat weinig tijd. Verrassend is de expo over Ernest Hemingway, winnaar van de Pulitzerprijs en de Nobelprijs voor de Literatuur, die in de jaren 20 verliefd werd op het Baskenland dat in de rest van zijn carrière een grote inspiratiebron bleef en waar hij graag naar terugkeerde.

Urdaibai Bird Centre

De laatste stop van de dag is het Urdaibai Bird Centre. Ik word ontvangen door Rowan Hardman en Edorta Unamuno, 2 bevlogen mensen, die me rondleiden in hun vogelparadijs. Het Urdaibai Bird Centre is een ultramodern museum en observatiepunt van waaruit bezoekers kunnen genieten van de wereld van vogels en hun trektochten. Het centrum bevindt zich in het hart van het Urdaibai biosfeerreservaat en herbergt een tentoonstelling met audiogids en een observatieplatform uitgerust met telescopen. Een prachtige locatie, met uitzicht op de moerassen en een fantastische plek om over vogels te leren en ze in hun natuurlijke habitat te observeren. Het centrum opende zijn deuren voor het publiek in 2012 en wordt beheerd door de Aranzadi Society of Sciences, een organisatie die meer dan 60 jaar ervaring heeft in het onderzoek en de verspreiding van mens- en natuurwetenschappen.

Zeiltocht van Bermeo naar Getxo

Ik kijk uit naar mijn laatste dag in Baskenland. We zullen een 5-tal uur zeilen, de zon is van de partij en de oceaan kalm. En vanavond bezoek ik nog het Guggenheim museum in Bilbao, looking forward!

Kapitein Ángela Pumariega, olympische medaillewinnaar zeilen, is er ook klaar voor. Tijdens deze rustige zeildag vertelt ze me over haar ervaring en hoe ze – naast de navigatieapparatuur – een intuïtie heeft voor navigeren, het voelen van de wind, het herkennen van de kleuren van de zee en de interactie met de golven.

We passeren na ons vertrek uit de haven van Bermeo al snel het adembenemende San Juan de Gaztelugatxe, in de razend populaire tv-serie ‘Game of Thrones’ gekend als Dragonstone. Dit rotsachtige eilandje is omgebouwd tot een schiereiland en door een brug met twee bogen met het vasteland verbonden. Voor de opnames van ‘Game of Thrones’ werd de kerk die zich op de rots bevindt virtueel weggehaald en vervangen door een vestiging. Maar de route naar de vestiging en de rots zijn dus heel herkenbaar. Gaztelugaxte betekent ‘kasteelrots’ in het Baskisch. Het is eigenlijk een kleine kerkelijke hermitage gewijd aan Johannes de Doper. De kerk kent een rampzalige geschiedenis. Ze is verschillende keren verbrand en vernietigd, onder meer door de natuur, piraten, plunderaars en Sir Francis Drake. Drake heeft de hermitage geplunderd en naar verluidt de arme kluizenaar van de klif gegooid! Elke keer dat de kerk werd vernietigd, werd ze heropgebouwd en opnieuw ingehuldigd. Sinds ‘Game of Thrones’ komen er veel te veel toeristen naar deze plek en daarom moet je nu een ticket reserveren en is er beperkt toegang. Er zijn precies 241 treden die je moet beklimmen, maar de inspanning is het naar het schijnt waard. Volgens een van de tradities moet je de bel van de hermitage drie keer luiden bij aankomst en dan een wens doen. Het luiden van de bel dient ook om boze geesten te verjagen.

Na enkele uren varen langs de prachtige, ruwe kust arriveren we in Getxo. Terwijl we de rivier de Nervión opvaren, verschijnt de prachtige Vizcayabrug tussen de zeilen. De brug verbindt de plaatsen Getxo en Portugalete over de rivier die uitmondt in de Golf van Biskaje. Voorbij de brug keren we terug en varen dichtbij de andere oever terug richting oceaan om uiteindelijk aan te leggen in de jachthaven. De zeiltocht zit er voor mij op, maar het schip gaat nog bijna 2 weken onderweg zijn, richting Compostella.

Op het programma staan nog een bezoek aan de Vizcayabrug en een taxitocht door Getxo. De Brug van Biskaje is een zogenaamde zweefbrug, gebouwd in 1893 en ontworpen door Alberto Palacio, een leerling van Gustave Eiffel. Ze bestaat uit een groot frame waaraan een klein platform hangt dat dient als pendeldienst tussen de twee oevers. De Brug van Biskaje is sinds 13 juli 2006 door UNESCO als werelderfgoed erkend en is een echte aanrader om te bezoeken. Het uitzicht dat je hebt van op de brug is fenomenaal.

Langs beide kanten van de rivier schuiven prachtige gebouwen en grote woningen voorbij. Op de een of andere manier doet het me aan Parijs denken als je op de Seine vaart. Prachtig!

De korte taxirit met audioguide door Getxo laat me zien welke stadspaleizen, villa’s en bijzondere woningen hier staan. Volgens mijn gidsen is zelfs een appartementje hier onbetaalbaar. Ik heb geen tijd om de stad echt te ontdekken, maar ze straalt leven en cultuur uit. Een tip om nog eens te doen! Voor wie van watersport houdt is het aanbod hier trouwens ook heel uitgebreid.

Guggenheim Bilbao

Na het afscheid van Sara en Nerea neem ik een taxi richting Bilbao, dat op 12 kilometer van Getxo ligt. Ik word gedropt voor het Guggenheim museum dat in 1997 zijn deuren opende en gebouwd werd op een voormalig haventerrein. Daar is niet veel meer van te zien, de locatie aan de rivier is adembenemend. Het Guggenheim is een van de belangrijkste musea voor moderne kunst en zorgde voor een grote groei en een metamorfose van de stad: het Bilbao-effect.

Het gebouw, ontworpen door de Canadees-Amerikaanse architect Frank Owen Gehry, is grotendeels bedekt met schubvormige titaniumplaten die ervoor moeten zorgen dat het gebouw opvallend schittert. Een spectaculaire sculptuurachtige structuur, perfect geïntegreerd in de omgeving en een van de grootste kunstwerken van de hedendaagse architectuur. Ook binnen word ik overdonderd door de prachtige architectuur van het gebouw. En uiteraard is er wat te zien aan hedendaagse kunst: van Gerhard Richter tot Andy Warhol.

Voor een goed overzicht, één adres: de website van het Guggenheim. Helaas is de niet-permanente tentoonstelling net in opbouw waardoor ik een deel van het museum niet kan bezoeken. 2 uurtjes voor het Guggenheim museum: het is aan de krappe kant… maar ik wil mijn taxi die me naar het hotel bij de luchthaven van Bilbao brengt niet missen. Het wordt een korte nacht en een vroege vlucht terug naar Zaventem.

Maar de mooie herinneringen aan Baskenland neemt niemand me nog af.

Praktisch

Logies en lekkers

• Hotel Sercotel Jáuregui, https://www.sercotelhoteles.com/hotel-jauregui/
• Hotel Nafarrola: https://www.hotelnafarrola.com/en
• Bar Grand soleil: https://www.bargransol.com/
• Restaurant Rafael: https://restauranterafael.com/
• Bodega Berroja https://bodegaberroja.com/

Activiteiten

• Urdaibai Bird Centre https://www.birdcenter.org/en
• Bezoek Gaztelugatxe https://www.tiketa.eus/gaztelugatxe/?lang=en
• Guggenheim Bilbao https://www.guggenheim-bilbao.eus/en

Meer informatie

• Info over Spanje: www.spain.info
• Sail The Way: https://rallysailtheway.com/en/
• Gids Diego Susperregui: https://feelbasquecountry.com/
• Gidsen Sara en Nerea: https://www.urdailife.com/quienes-somos/

Welke bestemmingen wil je nog ontdekken via mijn reisblog? Heb je Corsica, de Aveyron, Normandië of de Bourgogne al ontdekt? Stuk voor stuk prachtige Franse bestemmingen!

Het bericht Voor het eerst naar Baskenland verscheen eerst op De reis van je leven.

Bergen vol ART

Als je door de straten van Mons slentert, kom je voortdurend kunst tegen. Streetart groot of klein, je kunt er niet naast kijken. Onze eerste stop is het BAM: le Musée des Beaux-Arts Mons, een licht en modern gebouw. De groten der aarde zijn op deze plek al de revue gepasseerd. Nog tot 30 januari 2022 loopt hier de overzichtstentoonstelling ‘Voorbij de vormen’ van de Colombiaanse kunstenaar Fernando Botero. Het is de eerste Belgische overzichtstentoonstelling van de kunstenaar. Ze begint met Botero’s allervroegste werk uit de late jaren 40 en toont meer dan 70 jaar aan artistieke evolutie. Deze Fernando Botero is best te smaken, ik ben alvast fan van zijn ronde vormen en parodieën op andere kunstwerken (of zijn het hommages?) zoals die van Rafaël, Van Eyck en Van Gogh. De beelden spreken voor zich…

Ik krijg instant zin om ook voluptueuze mensjes te schilderen.

Grand-Place de Mons

Centraal in de stad ligt de Grand-Place de Mons. Een gezellig langgerekt plein met historische gebouwen en fraaie gevels, en nu de zon zo heerlijk schijnt in oktober: ook vol met terrasjes. Als de Grand-Place niet overspoeld is met mensen kun je op de grond een ring zien in blauwsteen, met een diameter van 12 meter. Het is een van de symbolen van Mons en staat voor de gemeenschap van de 19 gemeentes die samen de stad vormen.

Een van de mooiste gebouwen is het 15de eeuwse Hotel de ville, het stadhuis van Mons, dat nu helaas achter een doek zit ter renovatie. Daardoor is het ijzeren beeldje van het gehurkt aapje links van de inkom van het stadhuis nu ook niet zichtbaar. Le ‘Singe du Grand Garde’ is veruit de oudste en bekendste inwoner van Mons. De legende wil dat je minstens een jaar voorspoed kent als je met je linkerhand over zijn hoofd wrijft. Niemand weet hoe het symbool van Mons daar eigenlijk terecht is gekomen… Volgens sommigen was het een schandpaal voor stoute kinderen. In de Borinage gebruikte men volgende uitspraak: “Si tu n’es nié sache, ej’té mèn’rai au sinche dé Mons” (als je niet braaf bent, breng ik je naar het Bergense aapje). Maar helaas, het aapje zien zal voor een andere keer zijn, voor aap staan – gelukkig – ook.

Si tu n’es nié sache, ej’té mèn’rai au sinche dé Mons (als je niet braaf bent, breng ik je naar het Bergense aapje).

Tuin van de burgemeester

Als je door de poort van het stadhuis wandelt, kom je in ‘le Jardin du Maïeur’ ofwel de Tuin van de burgemeester. In deze mooie tuin staat het standbeeld van ‘Le Ropieur’. De kwajongen van Bergen speelt met het water van de fontein en doet daarbij een poging om de voorbijgangers nat te maken. Benieuwd hoe vaak Elio di Rupo of Salvatore Adamo hier gepasseerd zijn tijdens een wandeling in hun thuisstad.

Gezellig centrum

Grote winkelketens zie je amper in het centrum. In de plaats daarvan kent Mons knusse en speciale winkeltjes en boetiekjes. Het is een leuke plek om te winkelen, zeker als je op zoek bent naar een origineel cadeautje. Ook de vele smalle, geplaveide straatjes maken het een aangenaam centrum om te keuvelen. ‘s Avonds komt de stad volop tot leven en er heerst een gezellige studentensfeer. Met 2 universiteiten en zo’n 13 hogescholen is dat niet moeilijk om te begrijpen. Er zijn ongeveer 15.000 studenten die in Bergen wonen, leven en studeren.

Belfort Mons

Waar je ook staat in Mons, de klokkentoren van het Belfry zie je overal. De toren heeft een hoogte van 87 meter en biedt je een adembenemend zicht op de stad en haar omgeving. Het Belfort van Mons is het enige barokke belfort ter wereld dat nog in gebruik is. Het is gebouwd in de 17de eeuw. De toren staat sinds 1999 op de werelderfgoedlijst van Unesco.

De Doudou

Een keer per jaar – de eerste zondag na Pinksteren – barst Mons uit zijn voegen tijdens de Doudou feesten. Dan rijdt een gulden koets door de stad, met daarop de reliekschrijnen van Sint-Waldetrudis. De processie kent ieder jaar enorm veel belangstelling en op het einde van de rit helpt iedereen massaal om het rijtuig de steile helling van Sint-Waldetrudis in één beweging op te duwen, goed om een jaar gevrijwaard te zijn van onheil in de stad. Daarna is het de beurt aan de draak van Sint Joris die als een beest tekeergaat op de Grand-Place terwijl het uitzinnige publiek een stukje van zijn staart probeert te plukken voor een jaar geluk. In het Doudou museum kom je er alles over te weten en als je één museum moet kiezen in Mons, dan is het volgens onze gids dit museum. De gulden koets is te bezichtigen in de mooie Sint-Waldetrudiskerk.

Doudou is, samen met de processie en de kermis, zo’n bijzonder evenement dat het in 2005 als werelderfgoed op de lijst van Unesco terecht kwam. De oorsprong van het feest gaat terug tot in de middeleeuwen. De enige keren dat de processie niet doorging, was tijdens de Franse Revolutie tot 1803, de periode tijdens de twee wereldoorlogen en de coronapandemie van 2020 en 2021.

Dansweekend

Een biënnale is uiteraard een tweejaarlijkse kunstmanifestatie en daar hoort ook dans bij! Op het Place du Parc zien we tegenover de collectie van 160 vogelhuisjes ‘Blanc Murmure’ met afbeeldingen van omwonenden een collectieve performance door een lokale vrouwenbasketbalploeg.

Vervolgens zien we het Juke-Box project waarbij een tiental dansers een solo choreografie opvoeren. Na het avondeten krijgen we dan een kanjer van een voorstelling  voorgeschoteld: Spektakel Mirage (un jour de fête) van Compagnie Dyptik, een 360°-ervaring buiten, in een cirkelvormige opstelling. Meeslepend, energiek en kleurrijk. Een fragment bekijken? Aanradertje hoor: https://www.youtube.com/watch?v=V3YgrBIl26E.

De avond eindigt met een stoet van verlichte wielen door de stad: de poëtische zwerftocht Color Wheels. We stappen mee in een soort van hypnotische stroom, een psychedelische choreografie begeleid door pyrotechnische effecten. Ik stuur in een sms naar mijn zoon dat ik me nu kan voorstellen hoe Tomorrowland moet zijn. Op de Grote Markt verzamelen de kleurrijke wielen en eindigt de parade met een reusachtige caleidoscoop.

Overnachten

Overnachten én lekker ontbijten doen we in Martin’s Dream Hotel****. Dit sfeervolle hotel huist in een voormalig 19de eeuws klooster en ligt – heel handig – in het centrum. De auto parkeren kan op de binnenplaats.

Even genoeg van de stad?

Enkele tips in de buurt van Mons die de moeite waard zijn:

• De scheepsliften en het Centrumkanaal

Op zo’n 10 km ten oosten van Mons ligt de scheepslift van Strépy-Thieux. Het gebouw van de kabellift is 135 m lang, 117 m hoog en 81 m breed. Het is de grootste scheepslift van België en hij is sinds 2002 in gebruik. Met de lift kan er een niveauverschil overbrugd worden van 73,15 m en hij vervangt de vier hydraulische liften van het historisch Centrumkanaal en de twee sluizen. Boven is een klein museum gevestigd waar je alles over de bouw en de werking van de sluizen te weten komt. In het weekend kun je met een rondvaartboot langs de sluizen varen en ervaren hoe het is om in een scheepslift naar boven getild te worden.

Maar ook de oude scheepsliften langs het Centrumkanaal ten oosten van Mons zijn de moeite. Vier hydraulische liften, die als enige in de wereld nog werken, zijn als werelderfgoed op de Unescolijst geplaatst.

• De site van Le Grand-Hornu

https://www.visitmons.nl/mons-regio/boussu/de-site-van-le-grand-hornu-boussu

• De mooiste dierentuin van Europa: Pairi Daiza

https://www.pairidaiza.eu/nl#pairi-daiza-resort

Praktisch

Verblijf

• Martin’s Dream Hotel****

Bezoeken / Meer informatie

• BAM, le musée des Beaux-Arts Mons
• Visit Mons
• Wallonië België Toerisme

Meer lezen over Wallonië? Lees dan mijn blogartikels ‘Verrassend Henegouwen‘ , ‘Een jazzy weekend in Dinant en omgeving‘ of ‘Regen in Charleroi‘.

Het bericht Cultuur in Mons verscheen eerst op De reis van je leven.

Restaurant De Hoeve

We halen onze fietsen uit de auto en trappen meteen naar de eerste halte: Restaurant De Hoeve in Oostduinkerke. Chef Peter en gastvrouw Tamara baten er een pittoreske en gerenoveerde hoeve uit. We hebben geluk, de zon is na heel wat regen de voorbije dagen eindelijk van de partij. We willen dan ook liefst in de tuin zitten, een oase van rust en natuur. In de keuken ligt de lat hoog en verse en seizoensgebonden producten zijn dan ook een must. Een aanrader voor een lunch of diner. De noordzeegarnalen zijn alvast van de partij en lachen ons toe vanuit ons bord.

Bezoekerscentrum De Doornpanne

Afspraak met onze gids om 14u voor een leerrijke wandeling die drie uur duurt. We krijgen een mix van natuur en geschiedenis voorgeschoteld in het natuurgebied van de Doornpanne en de Schipgatduinen én op het strand. De Doornpanne is naast een natuurgebied ook een waterwinningsgebied. We passeren o.a. De Hoge Blekker, de hoogste duin van de kust en nemen een kijkje in het Duinenhuis middenin de Schipgatduinen, een natuureducatief centrum waar je meer te weten komt over alles wat de kust te bieden heeft.

We volgen nog een rondleiding in het pompstation van het waterwinningsgebied. Hier krijgen we een korte schets van de evolutie van de waterwinning doorheen de geschiedenis van Aquaduin en uitleg over de grondwaterwinning in de duinen door het hergebruik van gerecycleerd afvalwater in functie van de verdere productie van het drinkwater. We ontdekken de geheimen van de werking van het pompstation en het distributienet. Educatief en eens wat anders!

Op het strand zien we de garnaalvissers aan het werk.

Restaurant De Huifkar

Tijd voor onze smaakpapillen. We zoeken restaurant De Huifkar waarbij we meteen aan een landelijke herberg denken. Maar niets is minder waar, het restaurant ligt aan de Koninklijke Baan in Koksijde, oogt modern en zit afgeladen vol. Wat meteen opvalt: de kreeften zwaaien hier de plak. Betaalbare gastronomie, dat bieden chef Ronny en gastvrouw Ann, en daar zijn ze goed in geslaagd. Absolute culinaire topper van het huis is de kreeft met citroenboter, die wil ik dan ook proeven. Aan de overzijde van mijn bubbel komt er gepocheerde kabeljauw op Koksijdse wijze op tafel. Maar eerst aperitieven we en proeven de premium rum ‘De Huifkar’ met gember en feever tree tonic. Lekker! Een geslaagde avond met heerlijk eten en aangepaste wijnen, meer hebben we niet nodig.

B&B De Engelenweg

Slapen, maar ook heerlijk ontbijten doen we in deze B&B in Wulpen, een deelgemeente van Koksijde, op fietsafstand van het strand van Oostduinkerke, het historisch centrum van Veurne en de Ijzermonding in Nieuwpoort. Het ontbijt is erg volledig, met vers brood en pistoletjes, verschillende soorten kaas, jam, hesp, fruit, yoghurt, muesli en een eitje naar wens. En zo te zien komt er veel uit de eigen moestuin! Die smaakpapillen weer blij.

Brasserie en restaurant Golf Hof ter Hille

Na een stevige wandeling in de Noordduinen is het tijd voor – alweer – een lunch in Brasserie Golf ter Hille. Een mooie zaak, niet alleen voor golfers maar ook voor gewone bezoekers zoals wij. Het domein herbergt naast de golfbaan een bar/brasserie, een restaurant, verschillende zonneterrassen, een polyvalente feestzaal en zelfs een winkeltje met golfspullen. Eentje om terug naartoe te komen als de zon schijnt om eens lekker te terrassen of wie weet een golfstick uit te proberen.

Abdijsite Ten Duinen

In en rond de abdijsite van Ten Duinen is er altijd wat te doen, zowel voor jong als oud. Wij gingen naar een van de optredens die altijd in de zomer plaatsvinden in de schaduw van het abdijpark. Tuur Florizoone en Didier Laloy gaven op deze avond het beste van zichzelf op chromatische en diatonische accordeon.

De site van Kunstencentrum Ten Bogaerde

Voor wie wil genieten van een heerlijk lokaal gebrouwen biertje en passende tapas, is er de brouwerij Sint-Idesbald die zich bevindt in de oude varkensstallen van de abdijhoeve Ten Bogaerde. Buiten zit je op een prachtig terras met zicht op de polders en binnen zie je de brouwinstallatie. Een tof adresje ook om ’s avonds te zitten (wat wij deden) want de site is ook dan indrukwekkend mooi. Wie culinair nog meer wil genieten wandelt gewoon naar de overzijde van de site, daar is restaurant Mondieu van chef Iain Wittevrongel en gastvrouw An Tailleu. Een prima hedendaagse keuken in een verzorgd interieur, met een gezellig terras en een eigen moestuin. De cultuurliefhebbers kunnen op de site ook een bezoek brengen aan het Kunstencentrum Ten Bogaerde met o.a. een permanente tentoonsteling van het werk van George Grard. Maar ook buiten, in de stilte en de rust van de middeleeuwse tuin, staan negen monumentale beelden van George Grard opgesteld.

Koksijde-Oostduinkerke, u heeft onze smaakpapillen lekker verwend, waarvoor dank.

Praktisch

www.visitkoksijde.be

Eten en drinken

• Restaurant De Hoeve I Polderstraat 148 I 8670 Oostduinkerke I www.restaurantdehoeve.com
• Restaurant De Huifkar I Koninklijke Baan 142 I 8670 Koksijde I www.dehuifkar.be
• Golf Hof ter Hille I Hof ter Hillestraat 2 I 8670 Oostduinkerke I www.restohofterhille.be en www.koksijdegolfterhille.be/club
• Brouwerij Sint-Idesbald I Ten Bogaerdelaan 12b I 8670 Koksijde I www.brouwerijsintidesbald.be
• Restaurant Mondieu I Ten Bogaerdelaan 10 I 8670 Koksijde I www.mondieu.eu

Logeren

• B&B De Engelweg I Willibrordusstrat 4 I 8670 Koksijde I www.westhoekjes.com

Activiteiten

• Bezoek aan het Duinenhuis I https://www.visitkoksijde.be/nl/duinenhuis
• Bezoek aan Aquaduin I Doornpannestraat 1 I 8670 Koksijde I https://www.iwva.be/
• Adbijmuseum Ten Duinen I https://www.tenduinen.be/nl
• Kunstencentrum Ten Bogaerde I https://www.koksijde.be/kunstencentrumtenbogaerde

Wil je lezen hoe ik op stap ging in de Noordduinen om vogels te spotten? Of wil je meer weten over verrekijkers? Lees dan mijn artikel ‘50 en leren vogelen’.

Het bericht Koksijde-Oostduinkerke, dichtbij en lekker! verscheen eerst op De reis van je leven.

stad in de regen

Donker en grauw. Check. Lelijk. Check. Nat. Check. Het regent in Charleroi, het is herfst en zoals bij iedere bewolkte stad in België komt dat nogal triest over. Eerste indruk. Het is wat zoeken naar de parking die vlak bij het Novotel ligt en ik rijd enkele rondjes voordat ik zie waar ik zijn moet. Oriëntatie is nooit mijn beste kant geweest. Gelukkig is het binnen lekker warm en is de bar van het hotel open. En wat doet een mens als het buiten regent en je spullen in de hotelkamer gedropt zijn…? Juist, een lekkere cocktail bestellen. Het wordt intussen al donker en ik zoek een restaurant in de buurt. Mijn keuze blijkt goed, LaMu ligt in een zijstraat, vlakbij. Het is een combinatie van een brouwerij, een restaurant, een koffiebranderij en een bakkerij. De look en feel van de plek is perfect: jong en hip, trendy en gezellig. Meteen een aanrader!

fotomuseum

Charleroi city ontdekken als de regen met bakken uit de lucht valt? Nee dus. Het wordt daarom een bezoek aan het Musée de la Photographie. Het museum bevindt zich in een gerenoveerd oud karmelietenklooster. Door de aanbouw van een nieuwe moderne vleugel in 2008 is het vandaag het grootste en een van de belangrijkste musea voor fotografie in Europa. De artistieke en technische diversiteit van de fotografie is op een oppervlakte van meer dan 2.200 m2 tentoongesteld. In het museum zijn permanente kunstwerken, tijdelijke exposities en is er een speciale ontdekkingsruimte. Je wandelt hier letterlijk door de geschiedenis van de fotografie, vooral langs Franstalige kant dan.

Novotel en rive gauche

Novotel Charleroi Centre ligt midden in het centrum, in het gerenoveerde en levendige deel van de stad en grenst aan winkelcentrum Rive Gauche. Het station Charleroi Sud ligt aan de andere kant van de Samber, op maar 5 minuten lopen. Door de pandemie is het restaurant dicht en is het ontbijt heel beperkt. Dat laatste is een echte tegenvaller, dus ik besluit dat ik de volgende dag ergens anders ga ontbijten. Wie van shoppen houdt zit hier goed, met het nieuwe winkelcentrum dat onder en naast het hotel ligt. De tweede avond zoek ik opnieuw een restaurantje dicht bij het hotel. Dat is Au Provençal, een ietwat ouderwets aandoend restaurantje dat al 50 jaar bestaat, maar waar het eten overheerlijk is en de patron gezellig een praatje komt maken.

bois du cazier

Charleroi en de regio staan nog altijd bekend als ‘Le Pays Noir’ en blijven geassocieerd met de mijnen. In de deelgemeente Marcinelle vond in 1956 de grootste mijnramp uit de Belgische geschiedenis plaats in de mijn Bois du Cazier. 262 mijnwerkers kwamen om, voornamelijk Italianen – na de 2^de wereldoorlog als gastarbeiders ingehuurd – én Vlamingen. De site werd in 1967 gesloten, is sindsdien gerestaureerd en staat op de Unesco Werelderfgoedlijst. De oude mijngebouwen zijn nu ingericht als museum en herdenkingssite, die de erbarmelijke leefomstandigheden en de immigratie van de arbeiders illustreren. Om ervoor te zorgen dat de ramp van 8 augustus 1956 nooit wordt vergeten, kun je hier via films, foto’s en getuigenissen meer te weten komen over de brand en de reddingsoperaties. Op de site staan twee mijnschachttorens die omringd zijn door drie terrils. Het Bois du Cazier herbergt ook het Industriemuseum en het Glasmuseum. Ik vind het een aanrader.

rauwe, industriële stad

Grote delen van Charleroi stralen het industriële verleden uit waardoor de stad een wat rauw karakter heeft. De stad was jarenlang een belangrijk centrum voor de productie van glas, metallurgie en steenkool. Helaas is ‘Le Pays Noir’ jarenlang verwaarloosd door politici, verlaten door de inwoners en door de internationale pers bestempeld als de lelijkste stad. Een geweldige kans dus om het vervallen industriële erfgoed te gebruiken als een troef van stedelijke creativiteit, die vele kunstenaars en fotografen intussen heeft geïnspireerd. Verschillende delen van de stad zijn getransformeerd door straatartiesten en kunstenaars in projecten als ‘Urban Dream’ en de biënnale ‘Asphalte’.

stadsvernieuwing

De stad heeft intussen haar eigen lot in handen genomen en Charleroi ‘bouge’. Het culturele aanbod van de stad is al indrukwekkend, met tal van Art Deco en Art Nouveau schatten, een Museum voor Schone Kunsten, BPS22, Quai 10 en Rockerill. En er staan nog veel meer projecten in de steigers. Het doel is om het probleem van de stadsvlucht op te lossen, mensen samen te brengen en de lokale economie te ontwikkelen. De Carolos mogen weer trots zijn!

praktisch

Verblijf en restaurants

• Novotel Charleroi Centre
• LaMu
• Au Provençal
• Le Pain Quotidien Charleroi

Bezoeken / Informatie

• Musée de la Photographie
• Le Bois du Cazier
• Rive Gauche Shopping Center
• Charleroi Métropole Tourisme
• Visit Wallonië

Het bericht Regen in Charleroi verscheen eerst op De reis van je leven.

Met mijn kinderen bezocht ik – heel wat jaren later – het dierenpark in Cambron-Casteau, Pairi Daiza. Het park heette toen nog Paradisio en we vonden het alledrie (moeder en 2 zonen) ontzettend leuk. Vooral toen er een doodshoofdaapje op mijn schouder kwam zitten en eens lekker plat op mijn jas poepte. Hilarisch vonden de sloebers dat. Ik vond het minder leuk… Recent nog flirtte ik wel eens met de taalgrens in Ronse en fietste ik even Ellezelles of Vloesberg in, maar that’s it wat betreft Henegouwen. Tijd voor de herontdekking, ik laat me verrassen!

Gezellig Thuin

Ik kies voor een ander deel van Henegouwen en ga naar Thudinie en de streek rond Chimay, in ‘la botte du Hainaut’. Mijn eerste stop is in Thuin, een historische vestingstad ten zuidwesten van Charleroi. De stad is verdeeld in een boven- en benedenstad en heeft een bewogen geschiedenis. De belangrijkste bezienswaardigheden zijn de stadswallen en het belfort, dat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat. Ook de ‘hangende tuinen’ tegen de zuidelijke omwallingen zijn beroemd. Er zijn ongeveer 200 ommuurde tuintjes aangelegd in terrasbouw. Ze zijn gedeeltelijk bedekt door wijnstokken die een zoete en natuurlijke wijn opleveren, geproduceerd door de distilleerderij van Biercée. Langs geplaveide paadjes loop je een mooi, idyllisch parcours.

De abdij van aulne

Na het gezellige Thuin bezoek ik de indrukwekkende Cisterciënzerabdij van Aulne of tenminste wat ervan overblijft. Het is een absolute must op zo’n 4 km van het centrum van Thuin. Binnen de muren van de ruïnes is het opvallend stil, het moet hier ooit groots geweest zijn. Een prachtig decor voor een historische film waarin ik de hoofdrol speel, natuurlijk! De abdij ligt in de mooie ‘Vallée de la Paix’, een ideale omgeving voor wandelaars. Buiten de muren zijn er heel wat tavernes waar het lokale abdijbier rijkelijk uit de tapkranen stroomt. Maar jammer voor het plezier… ik lust namelijk geen bier.

De distilleerderij van Biercée

Reden te meer om uit de kijken naar mijn volgende stopplaats: de distilleerderij van Biercée. Hier hoop ik een ander soort vloeistof te proeven, eentje die ik wel lust. Maar nog meer hou ik van het verhaal dat achter het ontstaan van deze goddelijke drankjes zit. En wat een vakmanschap! Tijdens het ruiken aan de verschillende parfumorgeltjes herken ik maar één geur. Flauwe neus, hij laat me hier serieus in de steek. Ik wist het… een goede neus is GROOT, die van mij is klein. Een toekomst als likeurstoker zit er voor mij dus duidelijk niet in. Het verhaal over de distilleerderij en haar producten kun je hier nalezen. Ik proef de godendrank Eau de Villée, het paradepaardje van de distilleerderij, recht uit de diepvriezer. Dat moet zo, kom ik te weten! De beste, verse en onbehandelde citroenen van Murcia eindigen in een fles Eau de Villée, ook dat onthoud ik! En dan is er ook de kersenlikeur Biercée Griotte. Dat laatste is zo’n typisch vrouwenlikeurtje, jammie. Ik krijg het puur voorgeschoteld, maar het kan ook perfect in witte wijn, cava of champagne. Ook dat lijkt mij helemaal ça va!

Ik wist het… een goede neus is GROOT, die van mij is klein. Een toekomst als likeurstoker zit er voor mij dus duidelijk niet in.

Aan het domein van de distilleerderij  is er ook een brasserie: ‘La Grange des Légendes’ met een prachtig terras.  Op de kaart staan niet alleen de sterkedranken van de distilleerderij, maar ook typisch Belgische gerechten. Ik kijk naar de kaart en besluit: hier kom ik morgen terug. Na deze lange dag wil ik nu eerst naar mijn hotel… het was een warme dag en een verfrissing zal goed doen.

Golden Lakes Hotel

Er wacht mij een mooie verrassing. Ik verblijf in het Golden Lakes Hotel (Best Western Plus), een nieuw viersterrenhotel van ongeveer een jaar oud. Jawadde! A room with a view, dat is wel het minste wat ik kan zeggen. Ik geniet van de zonsondergang op mijn terrasje en bedenk dat ik hier wel een maand wil blijven… Te moe om nog naar een restaurant op zoek te gaan, kies ik na mijn verkwikkende douche voor het terras van ‘Le restaurant bistronomique des lacs de l’eau d’heure’ in het hotel. Een vrolijke, vriendelijke jongeman serveert mij mosseltjes en daarna val ik – niet in zijn armen, maar in mijn bed – in een heerlijke slaap.

a room with a view

Les lacs de l’eau d’heure

De volgende dagen is het programma niet druk. Dat is goed, want ik wil de meren en de omgeving met mijn nieuwe e-bike verkennen. Eerst heb ik wel nog een date met een krokodil. Jawel, je leest het goed! Het amfibievoertuig ‘Le Crocodile Rouge’ is een Canadese bus die ook kan varen. Het (on)ding heeft qua design zijn beste tijd gehad, maar werkt nog prima. En het is leuk, zelfs voor een bijna vijftiger. Eerst rijd je wat rond op het land tot de chauffeur plots bergaf naar het meer rijdt. Een beetje extra gas, wat kriebels in de buik en SPLASH, het water in. Om dan ineens te drijven. Gek. Vooral doen met kinderen of kleinkinderen!

De meren met een gezamenlijke oppervlakte van 6,17 km² vormen het grootste watergebied in België. La Plate Taille is met een oppervlakte van 3,74 km² het grootste meer van het land. De fietstocht rond de meren is gewoonweg prachtig: 40 km puur natuur. Een groot deel van de route gaat over het RAVeL netwerk. Water, wat hou ik van water…
Ik passeer de stuwdam Plate Taille, de grootste van België, met zijn 100 meter hoge panoramatoren, hou een pauze in het dorpje Silenrieux en eet daar een croque op het terras van Restaurant-Brasserie l’Aiglon van de supergezellige chef Agnès. Vlakbij is een grote rommelmarkt, maar ik besluit: rommel heb ik al genoeg en ik ben met de fiets. Ik zet mijn tocht verder en zie voor het eerst in mijn leven een wedstrijd jetski. Cool, zou je met zo’n jetski meteen overweg kunnen, vraag ik me af. Ideaal om te leren op mijn 49^ste?

Het gebied van de Lacs de l’Eau d’Heure omvat 5 meren en 5 stuwdammen. Elk meer heeft zo zijn eigen functie gekregen met een ruim aanbod aan activiteiten.

- la Plate Taille: zeilen, surfen, suppen, kajakken, duiken, aquagolf, zipline
- meer van Feronval: jetski, wakeboard, flyboard, beachvolley, petanque
- meer van de Eau d'Heure: waterski, jetski
- meer van Ry Jaune: vissen, tot rust komen
- meer van Falemprise: relaxen op het strand, zwemmen, waterfietsen, picknicken

Maar dat is nog niet alles. Je vindt aan de oevers van la Plate Taille ook nog een groot avonturenpark in het bos om van boom tot boom te klimmen, een tropisch aquapark, een wellnesscenter, het luxueuze Golden Lakes Village met villa’s en het hotel waar ik verblijf, een Landal bungalowpark en de waterskibaan met een goedkopere overnachtingsplaats aan het water.

De site van de Lacs de l’Eau d’Heure, met het grootste kunstmatige meer van België, werd aanvankelijk aangelegd om reserves aan drinkwater te hebben en om het kanaal Brussel-Charleroi te bevoorraden. De Europese Unie kende het domein in 2010 het EDEN-label toe (European Destination of Excellence), een erkenning voor de duurzame ontwikkeling van een toeristisch project met ecologisch karakter. De meren en de omgeving groeiden intussen uit tot een toeristische topattractie voor natuurliefhebbers. Het is een echte aanrader, dat klinkt misschien cliché… maar het is hier prachtig. Je vindt hier rust, maar ook alle activiteiten voor jong en oud.

’s Avonds keer ik terug naar de distilleerderij van Biercée. De zon, het prachtige terras en het mooie domein, de ideale setting voor een lekker diner. Uitstekende keuken moet ik zeggen, de bediening kan iets beter, maar ach. ‘Tjek het je niet aan,’ zingt Raymond van het Groenewoud.

CHIMAY EN LE BOIS DU BLAIMONT

Laatste dag, het is bloedheet. Le Bois du Blaimont wacht op mij voor een wandeling, maar ik kies – omdat het zo warm is – voor de fiets. Ik vertrek in Chimay en volg de fietsroute door de natuur, passeer het riviertje de Eau Blanche, rijd langs het mooie dorpje Lompret en het meer van Virelles. Dat laatste is dankzij corona helemaal afgesloten, dus even uitblazen aan het water zit er niet in. Na enkele uren en rood als een tomaat plof ik in Chimay neer op een terras en heb geen puf meer om de stad nog te verkennen. Maar ik wil absoluut nog aan het water zitten.

In het wilde weg zoek ik op de kaart naar een meer dat wel open is en ontdek Val-Joly, juist over de grens in Frankrijk. Ook een heel mooi meer waar het vast en zeker druk is in het weekend, maar lekker niet op maandag. Ik leg me hier in het gras, staar naar de blauwe lucht en het water en ga hier nog iets eten voor ik terug naar huis rijd. Een prachtige zonsondergang betekent het einde van mijn reisje.

PRAKTISCH

Activiteiten en bezoeken

• Stad Thuin, de middeleeuwse stad met haar hangende tuinen
• De majestueuze abdij van Aulne
• De distilleerderij van Biercée
• Les lacs de l’eau d’heure

Verblijf en avondeten

• Golden Lakes Village en Best Western Plus Golden Lakes Hotel
• Le restaurant bistronomique des lacs de l’eau d’heure
• La grange des Légendes

Met dank aan toerisme Wallonië voor de organisatie en het aanbod

• Toerisme Wallonië

Wil je nog lezen over een bestemming in Wallonië? Lees dan ook mijn blogartikel ‘Een jazzy weekend in Dinant en omgeving’

Het bericht Verrassend Henegouwen verscheen eerst op De reis van je leven.