Kathrine (53)
Nationaliteit – Brits
Beroep – facilitator & coach
Samenwonend met Jonny (52)
Woonplaats – Belper, Derbyshire, UK

Hi, ik ben Kathrine en ik woon samen met Jonny in Belper, Derbyshire. Ik doe freelance werk als facilitator en coach en Jonny werkt in de bibliotheek. Zoals veel mensen zijn we thuis als gevolg van het coronavirus. Aanvankelijk kon ik enkele van mijn opdrachten online laten doorgaan. Het virtueel werken is me beter bevallen dan verwacht, dus misschien is het ook iets voor in de toekomst af en toe. Op dit moment is het rustig qua opdrachten. Jonny neemt ook de tijd om nieuwe vaardigheden te leren die hij in de toekomst op het werk kan gebruiken.
Het moeilijkste is dat je geen tijd kunt doorbrengen met familie en vrienden. Genieten van hun gezelschap, samen iets eten, naar een toneelstuk gaan, tennis, cricket… het zijn dingen die we erg missen. We houden contact via de telefoon en sociale media. De grappige berichten die nu circuleren, helpen ons om de situatie te verwerken. We houden ook Zoom-avonden met vrienden en chatten. Ik probeer mensen die geïsoleerd zijn op te bellen om hen een beetje op te fleuren. Mijn moeder en grootmoeder wonen in de buurt en we leveren spullen af of halen er op via een 'veilige zone' in de garage, en zwaaien dan naar elkaar door de glazen voordeur. Mijn ‘nan’ van 98 doet ook nu nog altijd haar lippenstift aan. :-)

We mogen nu twee keer per dag naar buiten en maken dan een wandeling in de buurt of spelen badminton op de oprit. We werken in de tuin, koken en bakken… dingen waar we normaal geen tijd voor hebben. We delen ook lekkernijen met de buren, telen groenten en fruit en kopen producten van lokale boerderijen en winkels om minder naar de supermarkt te moeten gaan en de lokale gemeenschap te steunen.
Het virus is natuurlijk beangstigend en we hebben verschrikkelijke beelden gezien van over de hele wereld. Onze NHS (National Health Service) en hulpverleners zijn echt geweldig. Mensen brengen enorme offers om anderen te helpen, zelfs als er een gebrek is aan beschermende kledij. We kennen mensen die de dood al in de ogen keken, of effectief overleden zijn. We moeten ons op een wat onnatuurlijke manier gedragen: net op afstand blijven terwijl we als mens graag dicht bij elkaar zijn. Tot dusver hebben we zelf nog geen symptomen, maar het is waarschijnlijk een kwestie van tijd, tenzij we veel geluk hebben.

Groot-Brittannië is nog maar pas begonnen aan de exitstrategie. We weten allemaal dat onze gezondheidszorg kwetsbaar is en dus zullen we al het mogelijke doen om sterfgevallen en lijden te verminderen. We zijn ook bereid om de manier waarop we leven diepgaand te veranderen om het leven en de planeet te beschermen, ook al zal dat niet eenvoudig zijn.

Maria (60+)
Nationaliteit – Italiaans
Beroep – huisvrouw
Woonplaats – Merano, Zuid-Tirol, Italië

Mijn naam is Maria en ik woon in Merano (Meran), Zuid-Tirol. Merano ligt niet zo ver van Bolzano (Bozen), de hoofdstad en grootste stad van de Italiaanse autonome provincie Zuid-Tirol. Op dit moment ben ik huisvrouw en dus heeft de pandemie mijn dagen niet zo heel erg veranderd. Natuurlijk leken ze veel trager te gaan omdat we thuis moesten blijven. Gelukkig is het lente en woon ik op het platteland. We hebben een lang pad rond het domein en elke dag ging in bij zonsopgang joggen, alleen in de natuur. Ik leerde me concentreren op één ding en daarin al mijn energie te stoppen. Ik probeerde ook niet te denken aan ziek worden. De ziekte maakt mensen angstig en angst maakt je ook ziek. Ik heb veel boeken gelezen de voorbije periode, lezen is voor mij de beste manier om te ontspannen. Eigenlijk begon ik wel te wennen aan die dagen van nietsdoen. Je maakt er het beste van, plant je dag en probeert ontspannende dingen te doen. 
Intussen zijn we vrij om met de auto te reizen, maar alleen in onze regio. We mogen weer familie bezoeken. Pas nog heb ik mijn dochter Lara en de kinderen bezocht aan het Gardameer. Natuurlijk moeten we de hele tijd mondmaskers dragen als we weg zijn, maar dat is nu ook weer geen heel

groot probleem. Langzaamaan gaan de cafés, hotels, kappers … terug open.
We zijn hier in Italië natuurlijk bezorgd over heden en toekomst, maar de zon schijnt voor iedereen… en ik ben positief ingesteld. De pijn van het leven wegnemen is niet zomaar mogelijk, het maakt er deel van uit. Maar het is wel nodig om verder te gaan met ons leven, met essentiële zaken. Af en toe zullen we een compromis moeten sluiten, maar we hoeven onze gewoonten niet helemaal te veranderen. Ik ben erg gelovig en dat heeft me ook geholpen om niet bang te zijn voor het virus. Tot nu toe ben ik niet ziek geworden, maar ik hoop wel dat ik al antilichamen heb. Ik voel me in deze periode ook sterk verbonden met de mensheid.

Alona (53)
Nationaliteit – Israëlisch
Beroep – Stadsingenieur
Woonplaats – Jeruzalem, Israël

Mijn naam is Alona, ik woon samen met mijn dochter - die student architectuur is aan de Bezalel Academy of Arts and Design - in Jeruzalem. Sinds de uitbraak van corona had ik plots veel vrije tijd en kon ik dingen doen waar ik vroeger nooit tijd voor had. Zo ben ik olieverfschilderijen beginnen te maken en tassen beginnen te naaien. Ik kookte ’s avonds voor mijn dochter en dan keken we daarna samen naar tv-progamma’s.

Ik wandelde ook meer dan voorheen, maar vooral rond het huis omdat we niet verder mochten dan een straal van 500 meter.
Bang ben ik eigenlijk niet, maar ik hou me wel aan de nodige maatregelen zoals regelmatig handen wassen, een mondmasker dragen en ook rubberen handschoenen. Tot nu toe heb ik het virus niet gehad en ondervond ik ook geen problemen, behalve dan het feit dat mijn zoon mij niet kon bezoeken. Intussen zijn de meeste winkelcentra weer geopend en ben ik opnieuw aan het werk.
Het aantal mensen met het coronavirus vermindert nu drastisch in Israël. Het ministerie van Volksgezondheid en de regering hebben geweldig werk geleverd door het land af te sluiten en de burgers al heel vroeg instructies te geven.
Het is nu 37 graden buiten. Ik ben geen dokter, maar ik weet zeker dat je in deze hitte echt niet ziek wil worden. Israëli's zijn zeer verantwoordelijke mensen, we dragen maskers en respecteren elkaars gezondheid, dus we houden afstand en schudden nog geen handen. In het algemeen zeg ik: blijf positief, negeer de maatregelen niet en was je handen. Ik wens iedereen een goede gezondheid!

Alina Delgado
Nationaliteit – Ecuadoraans
Beroep – architect en professor
Gehuwd met Geert Peels
Woonplaats – Guayaquil, Ecuador

Ik ben Alina Delgado, architect en ook professor aan de faculteit architectuur en stedenbouw van de Guayaquil Universiteit, een openbare universiteit met 60.000 studenten. Ik geef les aan zo’n 1.500 studenten. Mijn man en ik wonen in het noordwesten van Guayaquil, in de urbanisatie Ceibos Norte. Geert komt uit Leuven en ik ontmoette hem tijdens mijn doctoraalstudie aan de K.U. Leuven. Ik heb twee dochters uit mijn eerste huwelijk.
Tijdens de coronaperiode telewerken we. Dat is niet eenvoudig omdat de combinatie van het huishouden én werken vermoeiend is. Ik werk nu eigenlijk meer dan voorheen. Wandelen of fietsen mogen we hier niet, we zijn in ‘toque de queda’, van 14u tot 5u. Dat is al enkele weken zo. Niemand mag naar buiten, ook niet met de auto of de fiets. Slechts één dag per week mogen we de auto nemen om te winkelen.
We zijn allemaal bang, mijn man is gisteren beginnen te braken en heeft koorts. We weten niet of het corona is. Een test om het coronavirus op te sporen kost hier 120 dollar en het is niet zeker of je in het medisch centrum terecht kunt. De regering heeft in feite geen rationeel plan om uit deze situatie te raken, ze probeert alleen maar meer belastingen op te leggen aan de bevolking,

waardoor ook de uitgaven voor onderwijs worden verlaagd. Pas nog is ook een verlaging van het budget van universiteiten doorgevoerd, er zullen nu misschien veel professoren ontslagen worden. Gezondheid en onderwijs hebben hier in Ecuador helaas geen prioriteit voor de regering. Ik zie niet meteen licht aan het einde van de tunnel en ben niet optimistisch. Onze toekomst als gevolg van de epidemie is onzeker en door onze regering zal het zelfs nog erger worden.

Kiran Gurav (37)
Nationaliteit – Indiaas
Beroep – Projectleider bij Dana India
Gehuwd met Jyoti 
Zoontje van 4,5 
Woonplaats – Pune, India

Kiran: Ik werk nu elke dag thuis in plaats van op kantoor en dat op dezelfde regelmatige basis, ik log in en uit op de gewone kantooruren. Thuiswerken vind ik niet moeilijk, maar ik mis de collega’s soms wel.
In mijn vrije tijd zing ik nummers van Bollywood en maak er opnames van. Ook films kijken is een geliefkoosde bezigheid. Gezien de lockdown zijn alle culturele evenementen geannuleerd, huwelijken e.d. zijn uitgesteld. We mogen niet naar buiten, zelfs niet in het park aan onze woonst. Alle winkels zijn gesloten en dus bestellen we zelfs ons eten online. Dat wordt geleverd aan het hek want er mag niemand op het domein waar we wonen. Om de spullen op te halen aan het hek dragen we verplicht mondmaskers. Als we dat niet doen, kunnen we een boete krijgen. Als er gedurende enkele

dagen geen coronazieken meer zijn in een gebied, dan mogen de winkels heropenen, uiteraard met strikte regels. Momenteel is het hier zomervakantie en dus zijn de scholen dicht. Wellicht zullen ze na de vakantie beginnen met online lessen. We zijn wel een beetje in paniek geweest en gelukkig hebben we tot nu toe het virus niet gehad.

Beth Jones (58)
Nationaliteit – Amerikaans
Gehuwd met Chris
Woonplaats – Chicago, USA

Beth: Mijn man, Chris en ik zijn 36 jaar getrouwd en hebben op veel plaatsen in de USA gewoond. We hebben ook een korte tijd in Italië en Shanghai gewoond terwijl mijn man aan projecten werkte. In 2005 maakten we een switch en verlieten het platteland in het westen van de staat Washington voor het centrum van Chicago, in de buurt van Lake Michigan. Onze familie denkt nog steeds dat we gek zijn, maar we houden van het leven in deze stad.
Ik was een paar jaar leerkracht wetenschappen, maar besloot om thuis te blijven bij mijn kinderen. Later ging ik opnieuw naar school en studeerde kunst en grafisch ontwerp. Eenmaal in Chicago werkte ik als fulltime vrijwilliger voor een naschoolse opleiding die kinderen in de binnenstad hielp met grafisch ontwerp en illustratie. Helaas heb ik de afgelopen jaren gezondheidsproblemen waardoor ik niet meer kan werken. Maar ik hou me nog steeds zo veel mogelijk creatief bezig.
Voor mij veranderde er niet zo veel tijdens de corona-isolatie. De grootste verandering was het feit dat mijn man nu thuis werkt. In het begin hadden we wat problemen en moesten we aan de situatie wennen. Maar intussen zijn we het gewoon hoor… We vermaken ons door oude films en 'tv shows' op Netflix te bekijken. We ‘babysitten’ op onze kleinkinderen via FaceTime, bijvoorbeeld als onze dochter aan het koken of schoonmaken is. Wist je dat je met een driejarige verstoppertje kunt spelen via de telefoon, of doktertje? Het is natuurlijk niet even leuk als fysiek bij elkaar zijn.
Wandelen en fietsen mogen we nog steeds in Chicago. Helaas hebben Chris en ik een aantal weken geleden Covid-19 opgelopen. Het begon op vrijdagavond met een beetje keelpijn. De volgende 

ochtend werd ik wakker met een droge hoest. Natuurlijk was ik meteen bang, Chris stelde me gerust. Ik begon te bidden en kalmeerde, maar het was eng. Chris kreeg zondagochtend symptomen. In die week begon mijn ademhaling moeizaam te worden en uiteindelijk zei mijn arts dat ik naar het ziekenhuis moest. Door mijn andere gezondheidsproblemen dacht ik echt niet dat ik het zou overleven. Ik zag me al aan het beademingsapparaat liggen en sterven. Na een paar dagen in het ziekenhuis werd mijn ademhaling beter. Ze hebben me dan naar huis gestuurd om verder te herstellen. Mijn arts zei dat we vrijwel zeker Covid-19 hadden, ook al kwam mijn test negatief terug. Blijkbaar zijn ze regelmatig vals negatief als ze te laat worden afgenomen. Daarom moesten we ook strikt in quarantaine blijven totdat we drie dagen lang geen symptomen meer hadden. Het virus heeft een vreemd verloop. Je denkt soms dat het beter is, maar na een paar dagen krijg je weer een terugval. Bij mij was het ook veel erger dan bij mijn man omdat mijn immuunsysteem aangetast is. Maar ik geloof dat we nu snel weer beter zullen zijn.

Noe: Ik ben geboren in Syracuse, Upstate New York in 1974 en woon nu met mijn man in Fort Greene, Brooklyn. Mijn beroep is filmmaker; ik werk voor een educatieve stichting zonder winstoogmerk. Tijdens de lockdownperiode kan ik thuis werken en die overgang was relatief gemakkelijk. Ik vind het trouwens leuk om meer tijd in mijn studio door te brengen. Wat ik mis zijn de lange wandelingen en door de stad pendelen. Nu wandel ik maar kleine stukjes door Fort Greene Park en hou afstand van andere mensen. Mijn fiets is intussen gerepareerd, en het is wel leuk om door de stad te rijden zonder al dat verkeer en de drukte. Maar het levendige, culturele leven van New York City mis ik enorm en ik kijk ernaar uit om binnenkort weer concerten en tentoonstellingen bij te wonen. Gelukkig speelt mijn man thuis piano en soms nodigen we anderen uit om mee te genieten van een virtueel concert. Mijn lessen flamencodans en zang zet ik nu online verder. Ik lees ook veel meer en kijk films.

Noe Kidder (46)
Nationaliteit – Amerikaans
Beroep – filmmaker
Gehuwd met Mark
Woonplaats – Brooklyn, New York, USA

Wens van Noe voor de toekomst: als het toerisme terug op gang komt, dan hoop ik dat de bezoekers van New York City begrip zullen hebben voor het trauma dat de bewoners hebben meegemaakt. Tot nu toe hebben we in onze stad meer dan 15.000 levens verloren aan het coronavirus. Ik verwacht een intense rouwperiode. Ik hoop dat we, als we uit ons isolement komen, meer waardering voor elkaar zullen hebben en ook voorzichtiger zullen omgaan met elkaar. De mensen die we verloren zijn, mogen niet zomaar vergeten worden en ook de inzet van iedereen in de frontlinie in het gevecht tegen corona mogen we niet vergeten.
New York is een prachtige stad die zoveel te bieden heeft. We delen onze stad maar al te graag met de wereld, maar koesteren ook wat anderen die New York bezoeken ons geven. Ik hoop nu vooral op een snelle genezing en herstel voor iedereen in deze wereld.

---

Patrick: Wij wonen sinds 2004 in Oeganda. Ik ben mijn vrouw (bio-ingenieur) naar Afrika gevolgd omdat zij daar met haar studies tropische landbouw meer kansen op een job in een tropische setting had. Mijn backpackershotel en autocarbedrijf in België heb ik toen stopgezet. Reizen deed ik al heel veel en dus was de stap om naar het buitenland te verhuizen niet zo groot, al was Afrika niet meteen mijn geliefkoosde bestemming. Mijn vrouw is nu in dienst bij GIZ (Duitse ontwikkelingssamenwerking) en mijn professionele leven kreeg een nieuwe wending: ik begon een bedrijf in mediafaciliteiten. We verhuren materiaal en verlenen technische bijstand voor film, televisie en andere mediatoepassingen. De bouw van onze eerste filmstudio is bijna voltooid.
Het leven is hier tijdens de lockdown behoorlijk comfortabel, vooral omdat het sociale leven in Afrika niet echt stilvalt. Het openbaar vervoer, de matatu’s (kleine busjes) en de boda boda’s (bromfietstaxi’s) zijn verboden. Wel toegelaten zijn transportvoertuigen, auto’s met een speciale toelating, bromfietsen zonder passagier en fietsen. De scholen zijn dicht en de internationale scholen geven les via e-learning. Ook de winkels zijn dicht, uitgezonderd winkels die levensmiddelen verkopen. 

Patrick Verstraete (63)
Nationaliteit – Belg
Beroep – Mediafaciliteiten
Gehuwd met Hilde De Beule (55)
Dochter Noelina (13)
Woonplaats - Kampala, Oeganda

Bouwwerkzaamheden gaan verder, maar de bouwvakkers slapen op de werf omdat er amper transport is. Bij elkaar op bezoek gaan is toegestaan, grote bijeenkomsten zijn uiteraard verboden. Er is een avondklok van 19u tot 6u30 en dus blijven we vaak bij elkaar slapen als we ergens op bezoek zijn. De meeste (expat)huizen zijn behoorlijk ruim en hebben allemaal gastenkamers. Ook de tuinen zijn groot en het milde klimaat (gemiddeld tussen 24 en 29 graden) maakt het buitenleven aangenaam. We zijn ook behoorlijk sportief en doen elke dag aan sport: zwemmen, fietsen en yoga. Ik doe via Zoom ook mee met de online meditatiesessies van Tom Hannes. Tijdens de lockdown is op straat wandelen eigenlijk verboden, maar daar houden Afrikanen zich niet aan.
De mensen leven hier op straat en dat heeft het virus niet kunnen veranderen. Naar Afrikaanse gewoonte gaan ze hier ‘creatief’ om met de regels, ze lappen er met andere woorden gewoon hun laars aan. Ondanks dat alles zijn er nog niet veel mensen besmet en is er (officieel) ook nog niemand overleden aan corona. Daarentegen sterven er veel mensen aan malaria, hiv en tbc, maar dat zijn we hier gewoon. In januari hadden we twee sterfgevallen onder ons personeel: de vrouw van onze ‘watchman’ (38) en de dochter van onze tuinman (11). Het verwondert me hoe anders de mensen hier omgaan met de dood; het hoort er gewoon bij.
Door de moeilijkheden met (vlieg)reizen zullen we waarschijnlijk van onze jaarlijkse zomervakantie in België moeten afzien. We gaan dan misschien wat reizen in Oeganda en gebruikmaken van de toeristische infrastructuur hier. Op die manier kunnen we de lokale bevolking steunen, want toerisme is een van de belangrijkste inkomensbronnen.

Eva Bondesson (61)
Nationaliteit – Zweeds
Beroep – Leerkracht
Gehuwd met Rolf (66)
Woonplaats – Trolhättan, Zweden

Eva: Mijn naam is Eva Bondesson en ik woon samen met mijn man Rolf in Trollhättan. We leven in een appartement in het centrum van onze stad. Rolf is sinds anderhalf jaar met pensioen maar ik werk nog steeds, al is het niet fulltime. Gezien de scholen in Zweden gewoon geopend zijn, werk ik zoals anders drie dagen per week. Ik geef les aan kinderen van 7 tot 9 jaar oud en op onze school zitten leerlingen van 6 tot 16 jaar. We merken niet zo heel veel van de situatie. Er zijn niet zo veel afwezigen, niet bij de leerlingen en niet bij de leerkrachten. We hebben wel wat veranderingen aangebracht, zo eten een aantal klasgroepen nu in hun klaslokalen, om de drukte in de eetzaal te verminderen. Buiten sporten doen de kinderen nu zonder speciale sportkledij zodat ze zich niet samen in kleedcabines moeten omkleden.
Rolf en ik brengen onze vrije tijd door met wandelen, maar we zien ook wat vrienden buiten en in de kroeg. Dan houden we afstand en we wassen onze handen meer dan normaal… met droge handen tot gevolg. Alle georganiseerde activiteiten zijn geannuleerd en we deden er wel enkele. We gingen naar een filmclub, volgden lessen Frans, gingen naar lezingen over geschiedenis en deden mee aan quizavonden. Bang zijn we niet, wel voorzichtig. Tot dusver
voelen we ons prima, behalve als we

last hebben van de symptomen van allergie. Dan denken we: is dit nu het begin van corona?
Zweden is niet in lockdown gegaan en dus is er geen exitstrategie. Maar toch is het leven hier nu niet normaal, ook al zijn winkels, restaurants en cafés open. Er gaan veel minder mensen naar buiten en veel bedrijven lijden daaronder. Heel wat mensen werken nu thuis, maar wij, leerkrachten, dus niet.
Weetje: Trollhättan is onder andere bekend om zijn filmstudio's (Trollywood), watervallen, sluizen en auto- en vliegtuigindustrie. De naam ‘Trollhättan’ komt uit folkloristische verhalen. Mensen geloofden dat er reuzentrollen leefden in de rivier Göta älv en dat de eilanden in de rivier de hoeden (hättor) van de trollen waren. Vandaar ontstond dus de naam Trollhättan. Trolhättan ligt in het zuiden van Zweden, zo’n 70 kilometer boven Gotenburg.

Meer informatie over deze bestemming: www.visittv.se.

Iris: Ik ben leerkracht in de basisschool (Grundschule). Nu de scholen gesloten zijn, bieden we noodopvang voor kinderen van ouders die een hulpverlenend beroep hebben. De schoolleiding organiseert de opvang dagelijks van 8 tot 16 uur, ook tijdens de vakanties. Dagelijks geef ik via e-mail of het digitale platform van de school werkopdrachten aan mijn leerlingen. We regelen ook één keer per week een ophaalmoment voor extra materiaal op school. Nu de alledaagse structuur ontbreekt, is het belangrijk om zelf toch een structuur aan te houden.
's Ochtends doe ik de opdrachten voor school. Daarna doe ik veel aan sport: fietsen, inlineskaten, joggen en wandelen. 

Carine: Sinds ik mijn huidige echtgenoot leerde kennen is de wereld mijn thuis. In 2007 verhuisde ik naar Peter die toen in Malawi woonde. Nadien leefden we ook in Valencia, Zuid-Afrika en momenteel in Centraal Portugal. Samen exploreren we nieuwe culturen en houden van uitdagingen, ons leven is een reis. Bij elke verhuis nemen we onze trailer met rooftent mee. Ons huis op wielen brengt ons steeds weer op plekken ver weg van de bewoonde beschaving.
Als artiest creëer ik schilderijen en pentekeningen. Ik maak sculpturen en schrijf kinderboeken. Peter ontwerpt juwelen, en ieder stuk hout of metaal dat hij vindt, krijgt een nieuwe gedaante als gebruiksvoorwerp of sierobject. Samen zijn we creatief in elke situatie, iedere omgeving en nieuwe leefomstandigheden. We houden van de natuur, maken bergtochten waarbij we liefst de onbekende paadjes bewandelen. Bergen en zee zijn twee uitersten waar we zielsveel van houden. Sporten zoals bodyboarden, mountainbiken, golfen en yoga houden ons jong.

Carine Aerts (58)
Nationaliteit - Belg
Beroep: kunstenares & globetrotter
Gehuwd met Peter
Woonplaats - Caregal Do Sal (Portugal)

Momenteel ervaren we het buitenleven in een typisch Portugees dorp, Caregal Do Sal. Corona of niet, onze creatieve activiteiten houden ons actief bezig. Ook hebben we een groentetuin aangelegd en proberen stekken te laten groeien op fruitbomen zoals olijven, sinaasappels, citroenen en kiwi. Vervelen doen we ons niet, we experimenteren en proberen nieuwe dingen uit (zuurdesemstarter maken, eigen bier brouwen, brandnetels fermenteren om insecten te verdrijven, enz.) Ondertussen oefenen we lustig verder om de Portugese taal onder de knie te krijgen.
Onze sportactiviteiten zijn momenteel beperkter, toch wandelen we dagelijks onze kilometers door de bossen en tussen de velden in de omgeving van ons huis. Een tocht met de MTB kan hier gelukkig nog. We rijden via zandwegen tot bij de rivier en volgen de trail langs het water, een heerlijke rit zonder ook maar één mens tegen te komen.
Na de inspannende klim omhoog, genieten we thuis van onze tuindouche onder de appelsienenboom, het meest recente project van mijn Man-Gyver. De zelfgebouwde rocket-kachel van recyclagematerialen warmt het water uit onze regenput. Handig meegenomen is de multifunctionele bovenkant, te gebruiken als oven, BBQ en gril.

Ann: Sinds 1997 wonen wij in Kaapstad. We zijn de trotse eigenaars van De Tafelberg Guesthouse gelegen op de flanken van de Tafelberg. Onze dagelijkse taak is om onze buitenlandse gasten het zo aangenaam mogelijk te maken en hun een beetje raad te geven om Kaapstad en omgeving te ontdekken. Dat doen we nu al 20 jaar en elke dag met veel plezier.
Sinds maart 2020 is ons gastenhuis gesloten. De lockdown volgde hier een week na de sluiting. Aangezien het gastenhuis gesloten is, zit ons normale werk er voorlopig op. Al de boekings voor de komende maanden werden geannuleerd en zoals het er nu uitziet weten we helemaal niet

Ann en Kris Van Cappellen
Nationaliteit – Belg
Beroep: Uitbaters Guesthouse
Gehuwd
Woonplaats – Kaapstad (Zuid-Afrika)

wanneer we terug kunnen opstarten. De maatregelen tijdens de lockdown zijn hier erg streng. We mogen helemaal niet buiten komen, ook niet om te sporten of te wandelen. Zelfs met de hond mag je niet naar buiten. Alleen naar de winkel gaan voor essentiële dingen is toegestaan. Overal zijn er road blocks om te controleren of er geen overtredingen gebeuren. Er is zelfs een verbod op alcohol en sigaretten, dat om sociale bijeenkomsten en problemen te vermijden.
Gezien we nu niet mogen buiten komen, wordt er helemaal niet gewandeld of gefietst. We proberen hier thuis wat in beweging te blijven en hebben een hometrainer die ons wat in conditie houdt. Dit is wel een ideale periode om wat werkjes uit te voeren in het gastenhuis. Kris kan zijn dagen daarmee heel goed vullen.