Mijn vriendinnen, de overgang en ik

Foto Pixabay

Ik heb heel goede vriendinnen. Vriendschappen die al jaren meegaan. Die dateren van de periode lagere en middelbare school. Dan zijn er ook enkele fantastische dames die ik leerde kennen toen ik al aan het werk was, zo ergens tussen mijn 25ste en 40ste. En verder de dames die ik in Brugge leerde kennen, nadat ik hertrouwde en een sprong in het ongewisse maakte van Brabant richting West-Vlaanderen. Ik was toen net 40+. De leeftijd van mijn vriendinnen deel ik voor het gemak ook in 3 groepen in. Er zijn de ‘oudjes’, die toch minstens enkele jaren ouder zijn… of zelfs een voorsprong hebben van 10 jaar. Zij staan in alles altijd net een stapje verder. Dan zijn er de ‘bondgenoten’, net als ik geboren in 1971, net ervoor of erna. En de laatste groep zijn de ‘jonkies’. Ze zijn geboren in 1976 of later. Al mijn vriendinnen en ikzelf hebben uiteraard minstens één ding gemeen: we worden allemaal ouder en komen vroeg of laat in de overgang.

menopauze euh?

Ik zal het nooit vergeten, het moment dat ik bij de gynaecoloog zat (op mijn 45ste) toen ze naar aanleiding van een bloedonderzoek zei: ‘Mevrouw, weet u dat u al een heel stuk in de overgang zit?’ Waarop ik ‘Euh nee’ stamelde. Dat kwam door het vreselijke Mirena spiraal. Menstrueren stond al jaren niet meer in mijn woordenboek door het hormonenspiraal. Fantastisch vanaf de dag dat het werkte, vreselijk pijnlijk om het te laten plaatsen. En dat moest elke 5 tot 6 jaar opnieuw, want dan was het onding aan vervanging toe. Maar goed, het camoufleerde het feit dat mijn vrouwenmechaniek aan het stilvallen was. Zonder het hormonenspiraal had ik dat ongetwijfeld opgemerkt: het onregelmatig worden van de maandelijkse Japanse vlag. Nu had ik het niet gezien en de andere symptomen zoals nachtelijke zweetaanvallen, je niet in ‘de haak’ voelen en na het avondeten plots een hoofd krijgen als een tomaat had ik niet meteen gekoppeld aan de overgang. Toch niet op mijn 45ste. Het was ook in die periode dat mijn oudste stiefdochter nogal aan het puberen was en haar jongere zus en mijn 2 zonen vonden dat wel cool. ’s Avonds aan tafel volgden ze lekker haar voorbeeld en groepsgewijs keerden ze zich tegen mijn man en mezelf. Wij hadden het gevoel dat we met helm en harnas aan tafel zaten en elke maaltijd een gevecht tegen 4 was. En dan veranderde mijn hoofd na het eten ook nog eens in een tomaat en grappig dat ze dat vonden! Ik kon in die periode ook niet veel verdragen, pas achteraf werd duidelijk wat er dus al een tijdje aan de hand was.

blijven ademen

Ik zat dus een beetje geschokt bij de gynaecoloog… In een mum van tijd ging er zoveel door mijn hoofd. Ik dacht aan uitspraken van 50-plussers die me hadden verteld over droge slijmvliezen, vreselijke vapeurs, geen zin in seks, gewichtstoename, enz. En wat met osteoporose? Zou ik nu ook al beginnen kromgroeien en kleiner worden? Was het tijdperk van afscheid nemen begonnen… afscheid nemen van mijn fertiliteit, mijn jeugd? Werd ik stilaan een oma terwijl mijn kinderen nog maar pubers waren? Het ging van kwaad tot erger. Toen ik op mijn 47ste bijna afscheid nam van mijn vaste job en een eigen zaak begon, kreeg ik een darminfarct. Ik had kunnen dood zijn, ja. Oorzaak: nooit gevonden, hart en vaten pico bello. Onze wereld werd overhoopgehaald. Wat een nieuwe start moest zijn, werd een hel, met een ernstige depressie tot gevolg. Ik kreeg paniekaanvallen, hyperventileerde, had hartkloppingen en veranderde in een bang wezen dat aan zichzelf twijfelde. En dat terwijl een aantal van mijn vriendinnen net nu zelfverzekerder dan ooit waren en de vruchten van hun carrière begonnen te plukken… Ik bleef ademen, maar met horten en stoten. Het waren mijn oudere maatjes, de ‘oudjes’ die me op sleeptouw namen. Zij die al een leesbril droegen, vriendinnen bij wie de hormonale klok al was stilgevallen, de goesting in vleselijke avonturen gedaald was, die al depressies en burn-out overleefd hadden en al in een volgende levensfase zaten… zij waren begripvol, zij hielpen me. Zij waren diegenen die wisten wat mist in je hoofd was en vertrouwd waren met vergeetachtigheid, concentratieproblemen, lusteloosheid, gewrichtsklachten, angstaanvallen en noem maar op. Mijn vriendinnen ‘bondgenoten’ zag of sprak ik in die periode – geheel toevallig – niet zo vaak. Ik dacht dat zij nog niet zover waren. Ik was vroeg in de menopauze gekomen, zij niet. Maar dat bleek niet juist te zijn. Een van mijn hartsvriendinnen was ook al zover. Haar leven bestond uit ‘overleven’. Paniekaanvallen, hartkloppingen, angst voor de toekomst en ga zo maar door. Bij een andere vriendin waren de vapeurs beschamend en nam het lichaamsgewicht zienderogen toe. Een vriendin van een vriendin merkte op dat de mannen niet meer naar haar keken. Smal of breed, dik of dun, klein of groot… ook de zwaartekracht was niet weg te toveren. De ‘jonkies’ waren in deze periode minder begripvol, of misschien gewoon ongeïnteresseerd. De ver-van-mijn-bed-show, weet je wel. Het leek of ze me – met hun ranker lijf, hun gretigheid in het leven, hun interesse in het andere geslacht – maar saai vonden nu.

dikke pluim voor mezelf

Ik zie die ‘jonkies’ nog altijd even graag. Als ze weer eens in huilen uitbarsten omdat ze hun regels hebben, dan denk ik: ach ja, sukkeltjes toch. Die ellende. Als ze weer eens komen vertellen over een nieuwe liefde, dan denk ik: ach ja, mooi toch. Hopelijk gaat het goed. Als ze niet weten wat met hun puberende kinderen te doen, dan zeg ik: ‘Het gaat echt waar voorbij!’
Intussen komt de ‘5’ met rasse schreden dichterbij. Ons huis loopt leeg en de pubers zijn fijne volwassenen geworden. De ongemakken zijn niet weg, maar het zijn er wel minder geworden. Sinds de overgang heb ik geen last meer van migraine. Het nachtelijke zweet is verdwenen. Ik ben erin geslaagd langzaamaan een aantal kilo’s te verliezen. Ik weet wat ik moet doen als ik neig naar hyperventileren. Mijn leesbril is mijn vriendje geworden. Ik heb aanvaard dat ik dagelijks wat pillen moet nemen. Dikke pluim voor mezelf!
Voor ik het vergeet, volgende week moet ik naar de kinesist bellen. Bij het laatste bezoek aan de gynaecoloog bleek dat mijn baarmoeder en bekkenbodem een beetje gedaald zijn. En als ik geen problemen wil krijgen met urineverlies, dan kan ik maar beter oefeningen gaan doen. Acta non verba! Voor de rest: alles ok hoor.

Meer lezen zoals dit? Lees dan mijn blogartikel Zelfspot 45+.
Meer weten over de menopauze? Kijk dan bij allesoverseks.be of gezond.be.

2 comments
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.